plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

3.3.12

La ŝlosilringo.


            Delongtempe mi ne plu vidis Nikolaon. Antaŭe, dum la lernejaj jaroj, li estis mia plej intima kaj lojala amiko. Sed poste mi eklaboris nokte kiel panistlernanto, dum li daŭrigis la lernadon. Certe, komence, mi ja bedaŭris, ke li forgesis min tiamaniere. Fine, ĉar tro da tempo jam pasis, mi ne plu kuraĝis viziti lin. Mi ja komprenis, ke li spertis alian vivmanieron, kun novaj samklasanoj. Se li ne plu partoprenis en mia rondo, ĉu ne ankaŭ mi kreskis en mondo al li tute fremda ?   
            Sed, iun matenon, senaverte li alvenis hejmen. Liaj frapadoj kontraŭ la pordo min vekis. Estis nur la deka kaj duono, tial mi profunde dormis post nokta laboro. Tamen, mi tiom ĝojis revidi lin! Li daŭre havis saman aspekton de malgranda bubo, kun vizaĝeto kvazaŭ de foino, ridantajn okuletojn kaj ĉiam nekombitajn harojn.
- Niko ! Saluton !                                                                                                                               
- Saluton Ĵero. Ĉu vi ankoraŭ dormis, li embarasite aldonis ?
- Ne gravas ! Eniru...
- Ĉu via patrino forestis, li timeme diris ?
- Jes, ŝi laboras almenaŭ ĝis la kvina vespere. Mi estas tute sola...  Ĉu vi ŝatus kafon, mi proponis enirante la kuirejon ?
        Ni ambaŭ dum horoj paroladis. Ĉiu klarigis al la alia sian novan vivon, siajn novajn zorgojn. Ni ridegadis kiel frenezuloj, rakontante malnovajn memoraĵojn de la lernejo-tempo. Mi aŭskultigis al Niko mian ĵus aĉetitajn diskojn. Duvorte : ni reamikiĝis ! Forirante li min demandis:
- Kiam do ni denove kuniĝos ? Ĉu mi povos reviziti vin venontan merkredon ?
- Certe, oldulo mia, sed iomete pli malfrue ! Vi venu je la dekdua, kaj... ne kunportu kornbulkojn ! Tion mi faras mem...

            Li poste preskaŭ ĉiumerkrede revenis.
            Iam Nikolao min alparolis pri sia koramikino. Ĉar tiam estis li deksepjara kia mi, tial mi ne tro miris pri tio... Tamen, io tiklis min, ĉar mi jam plurfoje rimarkis, ke lia rigardo ŝajne emis fali pli ol hazarde trans mian duone malfermitan negliĝon ĝis mia dormkalsono, precipe kiam ambaŭ vidalvide ni trinkis kafon. Tio ekscitis mian scivolemon, des pli ke..., jeŝ, ja enlitigebla aspektis nun tiu knabego...

        En unu el tiuj posttagmezoj, dum ni ambaŭ aŭskultis muzikon en mia dormoĉambro, li trovis sur breto malnovan ŝlosilringon, kiu prezentas artikitan fikantan paron. Kuriozeme li movigis la aĵon, enirigante kaj elirigante senĉese la metalan kacon de la viro inter la same metalajn femurojn de la virino.
- Plaĉas al vi tio, ĉu ne ?
            Li ne respondis, tiom absorbite li estis de sia nova ludo.
- Vi povus ilin eterne fikigi, mi diras. La viro havas ŝtalan kacon, neniam remoliĝontan !
- Nu, same kiel mi, li ŝercis.
            Kaj montrante la ŝlosilringon :
- Ĉu ĝin al mi vi donacus ?
- Ne, ne ! Remetu tion, kie vi ĝin prenis !
- Bonvolu..., li  plendis. Donaceto al via malnova amiko...!
- Redonu ĝin tuj, mi ordonis, saltante el la lito.
            Tuj forkuris Nikolao el la dormĉambro.
- Revenu ĉi tien, mi kriis !
            Baldaŭ, li ekmontris sian petolan nazpinton de bubaĉo trans la duonfermita pordo. Mi sukcese kaptis lin ĉe la manartikoj, provante lin malfermigi la pugnojn.  
- Vi min suferigas, li ĝemis...
- Redonu la ŝlosilringon, mi firme ripetis.
            Sed mi rapide ekrimarkis ke ambaŭ liaj manoj estis... malplenaj.
- Kie vi kaŝis ĝin ? Kie ?
            Samtempe mi tordis unu el liaj brakoj.

            Ne kredu, karaj legantoj, ke tia kverelo havas ion ajn seriozan. Temas nur, plejofte, pri petolemo de adoleskantoj, kvankam la batalo kelkfoje furiozas.

- Haltu! Haltu!... Mi konfesos... Mi kaŝis ĝin...
- Kie, diru al mi kie !
            Fine, pro neeltenebla doloro, li koncedis :
- Nu… en mia kalsoneto...
            Tiam mi puŝis lin forte sur la liton. Li turniĝadis same kiel angilo kaj ĉeventre alpremiĝis kontraŭ la matraso dum mi provis unumane teni liajn brakojn kaj samtempe ŝovi la alian en lian “privatejon”. Sed, ĉar streĉe bukita estis lia zono, mi tute ne sukcesis trafi mian celon. Niko ĉiam multgestade kontraŭstaris, nudigante tiel sian varman, glatan sed iom ekŝvitantan dorshaŭton. Per mia pezo mi lin tenis, nu… sub mia solnura kalsono baldaŭ sentiĝis malŝrumpa vekiĝo de mia fikilo. Mi provis turni lin, celante lian nudan ventron kaj lian zonbukon, sed li forte rezistis. Tial, mi fine enŝovis mian dekstran manon sub lin, kaj ekpalpadis la bukon. Iom post iom mi sukcese malriglis ĝin kaj, butonon post butono, malfermis la fendon. Niko, plu baraktante, nur konfuze ĝemetis. Mi saltkaŭris kapopiede sur lian dorson ! Tiel rajdante mi ĝuis la tempon malkovri frandeme lian helbluan kalsoneton, ŝovante for la pantalonon. Niko eĉ ne plu provis eskapi. Ĉu vere pro rezigno ? Ankoraŭ envolvitaj en donaca pakaĵo, bele rondaj postvangoj kuŝis antaŭ mi. Ludadante kun la elasta zono, mi fine senvestigis la allogan pugeton. La zono kroĉiĝis al io dum la malsupreniro, al io kiu risortiĝis flanken, al  io rigida, kolerruĝeta, kun grandeta kapo preskaŭ eliĝinta el sia kolumo. Per apogaj puŝadetoj sur la sidvangojn, mi plene nudigis la glanon. Mi pasigis mian manon sub liaj kojonoj, scivole esploris la pubharojn kaj la baŭmantan kacon, sed... nenie la ŝlosilringo !
- Kie ĝi estas ? mi trudvoleme kriis.
         La kapo enŝovita sub la kovrilo, Niko plu silentis. Tiam mi daŭrigis la premskuojn sur lia pugo, ripetante :
- KI - E - ĜI - ES – TAS ?
- Haltu, lasu min ! fine ĝemadis la “ŝtalkaculo”...
            Pro senĉesa premfrotado ĉe la kovrila lanaĵo, nun violkoloriĝis lia tuta vosto. Je ĉiu puŝo mia, glite rampis, raŭpe ramis, lubrike glimis la kapo de lia kaco, kvazaŭ koleranta drako vomonta sian fumantan lavon. Iam, li pli forte provis liberiĝi...
- Haltu ! Haltu ! Ha...
            Mirinda sed tamen iom tro frua okazaĵo! Per etaj ŝprucoj sputis la serpento sian varman likvoron dise, eĉ baptante mian genuon. Liaj gluteoj dum momento ankoraŭ tremetis volupte... Fine, Niko tute mole senmoviĝis.
- Atendu, mi diris, saltante el la lito. Mi donos al vi ion por viŝi la spermon. Ne dissemu ĝin ĉien !
            Mi revenis tuj kun malseka tualetganto kaj surdorsen turnis lin. Li mute lasis min lavi sian plu ŝvelantan ilon, ties glanrandon kaj pubharojn. Dum mi ekviŝis la makulon de la kovrilo, li revestiĝis rapide.
            Ĝis! ...li murmuraĉis mallaŭte. Kaj li foriris aldonante neniun plian vorton...

            Mi retrovis la ŝlosilringon poste... sur la kuireja tablo !...

                          
* * * * * * * *


            Tri semajnojn mi dubis, ĉu li ĉagrenis, ĉu li revenos, ĉu li nur hontas. Mi ne sciis kion pensi ! Eble agis mi tro aplombe...
            Sed la kvaran merkredon, li fine staris denove ĉe mia pordo.
- Saluton Ĵero.
- Niko ! Vi do ne mortis ? mi ŝercis.
        Mi ekvidis tuj ke li estas en konfuzo. Li direktis sin rekte en mian dormoĉambron, staris kaj silentis.
- Ĉu kafon vi ŝatus? mi provis.
- Ne, ne nun...
            Kaj subite:
- Kial vi faris tion? Kial vi tiel humiligis min? Ĉu hontigi la aliulojn vin amuzas ?  Mi ne komprenas kion vi celis...
- Ne zorgu, mi respondis, mi ne volis vin humiligi. Estis nur ludaĉo...
- Estis nur ludaĉo? Vi profitis vian forton por min nudigi kaj hontigi...
            Dum lia parolado, mi prenis la ŝlosilringon el la bretaro, kaj kunprenis du preventilojn, kiujn mi donis al li.
- Vi aĉe agis, li daŭrigis... Kion vi dirus se perforte iu senvestigus vin?
            Tion dirinte, li ektiris la ekstremon de mia negliĝo-zono kaj suben kaptis tuj mian nudan kacon. Mi tiom surpriziĝis, ke mi ne povis kontraŭstari. Li faligis min sur la liton kaj tuj ekskuis mian pisilon, kiu nekontesteme dikiĝis pro lia varma mano. Li probable miris ke mi ne rezistis. Li kompreneble preferus, estus malpli embarasata, se mi eĉ mole kontraŭbatalus. Dum momento, kiam niaj rigardoj renkontiĝis, mi tuj ekvidis kiom konfuza li estis. Al li mi ridetis, kaj provis unumane trudi lin alproksimigi la kapon al mia nun plenŝvela peniso. Kiam liaj lipoj tuŝetis mian glanon, li perforte elŝoviĝis kaj provis forfuĝi. Mi kaptis lin ĉe la ĉemizbaskon kaj tuj kuŝigis lin surliten. Li ne tro baraktis kiam mi malfermis lian zonbukon. Mi poste malbutonis lian ĉemizon por plezure rigardadi lian senharan blankan spiregantan ventreton. Dum Nikolao fermis sian okulojn, mi, malrapide, unu post la alia, demetis ĉiujn butonojn de lia ĝinzofendo, malkovrante lian striitan kalsoneton. La teksaĵon streĉis la rigida ĝustango, kiu provis pasi sian kapeton trans la elasta zono. Kompateme mi liberigis ĝin, kaj samtempe la rondajn kojonetojn, kiuj ĝoje aerumiĝis. Perpiede mi forŝovis liajn vestojn, kaj kiam li estis fine tutnuda, mi sterniĝis sur lin, lokante miajn kojonojn ĉe liajn kaj mian kacon ĉe lian kacon. Per pelva movo, mi tenere seksumis, sentante la voluptajn ekskuojn de lia kaco ĉe la mia. Mi krome sentadis liajn pilketojn sub miaj ruliĝi. Iom post iom Niko min brakumis. Poste, li eĉ levis la gambojn, same kiel virino, la virino de la ŝlosilringo, kaj akompanis mian lulan fikmovadon. Mi mordetadis al li orellobon kaj enigis mian langpinton : li tremetis, kaj tuj poste streĉiĝis :
- Haltu! Haltu, li diris. Mi estas... mi estas ĉuronta... mi... mi ĉuras...
            Niko fermis duone sian okulojn. Lia vizaĝo paliĝis... Mi samtempe sentis la varman kremon gluŝmiri invade mian ventron kaj mian sekskapon. La dolĉa glitejo paradiziĝis por mia sentiva klabo, kiu plirapidigis la rajdadon, ĝis miriga, saliva, ŝvita, sperma eksplodo.


* * * * * * * *


            Du horojn poste, ni do reiĝis perfektaj amikoj. Ĉiuj duboj kaj ĉiuj demandoj estis klarigitaj. Nikolao min konfesis, ke li havas neniun koramikon, ke li estas allogata nur de samseksaj samaĝuloj. Li plie min koncedis, ke li miregas pri mia gejeco. Ĉar li preskaŭ certis pri mia piĉama sekseco, li ja opiniis ke mi priridis lin, kiam lin mi senvestigis kaj ĉurigis.
            Eĉ se ni ne estis tre spertaj, ni rakontis niajn aventuretojn unu la alian. Dum la rakonto de Nikolao, mia nano montris sian kapeton de sub mia negliĝo. Li tuj vidis tion, kaj enŝovis manon sub la teksaĵon. La dolĉa premeto de liaj varmaj fingroj plirigidigis mian kacon kaj firmigis la kojonojn. Mi formetis la negliĝobaskojn. Niko alproksimigis sian nazon kaj kaptis mian sekson inter siaj lipoj. La langpinto poste pasis laŭ la membro kaj fine traserĉis en la juglanda vilo.
- Ne hastu! mi lin alflustris.
            Li rapide senvestiĝis, kaj tuj revenis al sia plezura laborloko. Ankaŭ mi perbuŝe kaptis lian rigidan kacon. Mi lekis ankaŭ liajn kojonojn. Ili diskrete bonodoris tualetsape. Li disigis siajn femurojn, kaj mi tiam direktis mian langpinton al lia anuso. Niko volupte ĝemis kiam la pinto trapuŝis la rondan pordeton. La kondomoj  ankoraŭ dise kuŝis sur la lito apud la ŝlosilringo. Mi surmetis iun, kaj alproksimigis mian dikan ŝlosilon ĉe lian serureton. Mi dolĉe provis la enkondukon. Niko tiam min rigardis per timantaj okuloj. Mi trankviligis lin:
            - Ne timu !... mi haltos se tro doloras.
            Inter liaj femuroj mi enŝovis miajn gambojn kaj celis la trueton. Ĉu mia ŝlosilego taŭgos por ĉi tia seruraperturo, mi pensis ? Mi lokis mian ilon ĉe la malsekiĝantan ciklopokulon, kiu iom post iom mirige englutis la kapon. Poste, per puŝetoj, kaj spite la krietojn kaj protestojn, la tuta fikstango enŝoviĝis en la mallarĝa tunelo, kiu kondukis nin ambaŭ ĝis Raviĝo-ĝardeno.  


Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire