plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

1.3.12

Nuksaj panetoj.




Dum mia unua jaro estiel metilernanto, mi estis nek tre ruza, nek tre seksmatura. Sed tuj post miaj someraj ferioj (kaj la aventuroj kiujn mi baldaŭ rakontos), mia seksscivolemo kreskis tagon post tago. Mi ekparolis de tiam pri pugo, fikado, kaco, kojonoj kaj tiel plu... Mi plie ekallogis plenkreskulojn per dezirvekaj teniĝoj.

            Vi probable memoras, ke mi lernis tiam la panistan metion, ĉu ne ? La mastro havis tian fornejon laŭ malnova modo, kian ne plu ofte videblas nun. Li estis ja bonega metiinstruisto. Ankaŭ Frederiko, lia  tridekjara laboristo, estis al mi atentema. 
            Li estis nigrhara fortikulo, certe bona edzo kaj bona patro por siaj du knabinetoj. Ne tre parolema ĝis nun, li tamen ofte eniris senkiale en la vestejon, kiam mi senvestiĝis, unu horon antaŭ li, antaŭ ol rehejmeniri. Ŝajnigante serĉadon de io en poŝo de sia jako, li ĵetis samtempe rigardon al mia kalsono. Aŭ pli ĝuste dirite, al ties allogan enhavon. Sed li ne riskis min tikli, ĉar la mastro neniam estis malproksime...

            Tuj post miaj ferioj, la lastajn tagojn de Julio, la mastro, ĉar malsana, foriris kun sia edzino en la domon de la filo. Estis do, por Fredo kaj por mi, la unuan fojon, kiam ni laboris sen li, nur ni ambaŭ kaj samhorare. Ni senvestiĝis samtempe en la mallarĝa vestejo. Li estis diketa kaj surhavis bluan kalsoneton eksmodan, certe aĉetitan de lia edzino. Li diskrete min spionis kiam, forŝovante mian pantalonon, mi malĉaste disetendis miajn femurojn. Lia rigardo fuĝis renkontante la mian.
            Eĉ kiam varmegis, neniam konsentis la mastro ke ni laboru sen niaj laborvestoj. Sed nu, li estis for... Kaj vere sufoka estis la nokto, des pli en fornejo. Tial mi formetis mian panistan jakon. Kiam Fredo min ekvidis torsnuda, li kriis al mi :
- Hej, Ĵeromo, kial do tutnude vi ne laborus ? Ĉu ne ŝvitas viaj kojonetoj enkalsone ?
Malbutonante sian jakon, li alproksimiĝis. Lia voĉo sonis strange.
- Tio ne ĝenus min, li diris. Estu komforta. Tute solaj ni ja estos.
- Vi unuvice, mi respondis.
Tamen, mi tuj demetis la pantalonon, kaj pli senĝene plej taŭge, kvankam ne plene nuda, mi eklaboris denove.
- Ĉu vi scias, kio estas panistlernanta bapto, li resturmis iom poste? Miaepoke, ĉiu nova lernanto estis devigata sin masturbi ĝis ĉurado en la knedujon, en la paston...
- Ĉu ankaŭ vi mem tion faris ?
- Kompreneble jes, la nunaj laboristoj tiam nin trudis ! Vi ne povas imagi, kiom ekscitive estis pensi matene pri ĉiuj, kiuj englutos vian spermon kune kun pano. Kial ne provi ? Ek!... Provu! Mi ne rigardos…
- Ne estus sanitare deca, mi diris, jam ekruĝiĝante.
- La panon poste ni bakos, li argumentis.
Sed nenion mi faris. Fredo reiris al sia posteno kaj konservis sian pantalonon. Nenio okazis ĝis la fino de la nokto.

            La sekvantan nokton, la vetero estis ankoraŭ pli varmega kaj fulmotondra. Mi tuj eklaboris nur vestita per lozega kalsono, kies laca zono sobglitemis ĉe mia kokso. Fredo, grumblema, ŝvitanta, rondiradis ĉirkaŭ mia postaĵo. Fine li demetis sian jakon kaj, iom poste, ankaŭ sian pantalonon. Mi tiam preparadis avelbulkojn. Dum mi knede prilaboris la paston, miksante ĝin kun aveleroj, la skua movado glitigis la kalsonon ĝis la harkovrita bazo de mia kaco, malkovrante krome preskaŭ miajn tutajn sidvangojn. Fredo baldaŭ alvenis malantaŭ min por kontroli... la kvalitecon de... mia laboro. Nu, ĉu pli verŝajne la kvalitecon de mia pughaŭto ? Gluiĝanta ĉe mia postaĵo, li pasis siajn brakojn sub miajn kaj prenis pastbuleton per unu mano kaj avelo per la alia :
- Kiaj estas viaj bubaj kojonoj ? Ĉu same kia pastbuleto, aŭ ĉu kia avelo ?
Mi spertis la premon de lia pelvo ĉe mia pugo. La kalsono fakte ne plu povis sobiri, ĉar mia streĉiĝanta hoko nun firme ĝin kroĉis !...
- Nu… ĉu ankaŭ vi estas unu el tiuj gejulaĉoj, mi sarkasme diris ?
- Ĉu ne plu eblas ŝerci, li respondis ? Kiam li formoviĝis, rapida rigardo konfirmis mian pugan impreson, ke ankaŭ li havis belan ilon por kroĉi sian kalsoneton !

            Konfuzita, Fredo ne plu kuraĝis ion aldoni. La tutan nokton mi de malproksime lin ludeme kaj kruele ekscitis per la duonsenvestita alloga pugeto mia.

            Tria nokto: Nenio okazis. Fredo ne riskis froti sin ĉe mia silka nigra kalsono.

            Kvara nokto:
- La mastro revenos morgaŭ, diris Fredo.
Mi pensis : io nepre okazu tiun nokton !
Ja intence mi fakte jam surmetis mian trivitan kalsonon duone diskudritan, tiun kun rozkoloraj elefantetoj. Mi ŝategis tiun kalsonon, ĉar kvankam kaduka, ĝi estis unu el la unuaj, kiujn mia patrino al mi aĉetis laŭmode, anstataŭ la ĝis nun neeviteblaj kalsonetoj. Same kiel dum la pasintaj noktoj, mi eklaboris nur perkalsone vestita. Fredo, kiu estis bonhumora, baldaŭ demetis siajn vestojn por labori pli komforte. Lia ruĝa kalsoneto facile lasis travidi la karnoriĉan voston, supre de dezirovekaj grasaj kojonoj. Mi tuj mokis lin :
- Ne sekaj vinberoj estas tio ĉi, Sinjorino mia, mi ŝercis, celante permane lian subveston. Panikiĝante li ekkaptis miajn manradikojn dum mi daŭrigis :
- Eĉ ne aveloj estas... Oho ! Kiom belas la kaŝtanoj ! Oho ! Dika banano... Ĝuste, mi ekmalsatis...
- Haltu ! haltu ! Reiru laboren, li diris ridaĉante.
Li strebis malebligi min trafi siajn “fruktojn”, kiujn kompreneble “ekmaturiĝis”.
- Lasu min senŝeligi vian bananon. Mi ja vidas ke tion ĝi ja ŝatus, mi diris, lekante miajn lipojn.           
Fredo ne plu sciis, kion pensi kaj fari. Li kompreneble konsciis pri la videbla streĉiĝo de sia sekso, kiu, el la tro malgranda kalsoneto nun provis eksalti. Sed li tute ne sciis, ĉu mi lin provokis aŭ ne.
- Lasu mi faruni viajn sekajn vinberojn, por ke ili ne malsupreniru funden en la muldilo !           Provante min liberigi, tiam mi surgenue falis, kaj ankaŭ Fredo strumblis sur min. La farunsakoj staris proksime de ni. Mi do tuj provis rampe atingi ilin, por preni plenmanon da faruno. Fredo provis reteni mian movon, min kaptante ĉe la kalsono. Mi tamen baraktis, dum li tiris por min restigi... Skriiiiiiiĉĉĉ ! ...la eluzita teksaĵo disŝiriĝis, liberigante sian tutan frandaĵan donacon. Mi eksaltis tiam al la faruno, dum Fredo, mirŝtoniĝinta pro la kalsondetruo kaj la antaŭnazo subita vido de mia tutŝvela vosto, ne plu kapablis kontraŭstari. Mi eksidis sur lian torson, lokante mian nudan pugon ĉe lia kapo. Li mole baraktis. Sub la teksaĵo, lia prancanta kaco atendis nur mian liberigan manon por sia plena kaj senkondiĉa kapitulacio. Mi levis la elastan zonon : tuj, dikega violkolora glano salte aperis. Unumane mi forŝovis la kalsoneton, malkovrante la dikan blankan kolbason de Fredo, kaj poste liaj rondaj krispharaj purpuraj kojonoj, kiujn mi ĝoje ŝmiraĉadis per faruno. Fredo eĉ ne ribelis. Mi tiam farunis lian tutan sekson, same kiel oni farus por fritota fiŝo. La dika haŭto dolĉe ruliĝis sub miaj fingroj. Fredo iome disetendis siajn femurojn, streĉiĝis... Lian salivoplenan raspan mentonon mi sentis, iam ĉe mia anuso, iam ĉe miaj « valizoj ».

- Haltu, haltu li diris, provante haltigi mian brakon, kiu nun plirapidigis sian iroreiran movadon.
            Ambaŭmane mi prenis lian kacon kune kun la mian. Mi sentis ĉe mia peniso la kurenton, kiu  fluis laŭ lia. Mi volupte skuis tiun, kiu fariĝis nur unu ilo, unu kacego unuiĝinta  pro ĝuego. Ni kune sputis la ĉuron dum ĝemado-koncerto.

            Fredo tuj poste suprenŝovis sian kalsoneton. Nenion li diris.
            Kvankam mi tutnude restis la ceteron de la nokto.
            Kvankam poste, fronte al li mi masturbiĝis kaj duanfoje ĉuris en la kornbulkan paston.
- Jen la panistlernanto-bapto, mi diris.                                  
            Ja aparte gustoplenaj estis laŭdire la kornbulkoj, ĉi tiun matenon...

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire