plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

19.3.12

Surdorse de l’besto…



Finfine, mi elektis Sedrikon estiel harzorganton. Ni antaŭaranĝis, ke po posttagmezo ĉiumonate, ni rendevuos en lia loĝejeto. Unue, mi proponis al li pagon, des pli ke li estas tre lerta frizisto. Sed tuj kaj firme li rifuzis, aldonante en rideto, ke li ja preferas esti pagata « surdorse de l’ besto »…
Nu… mi komprenis dekomence, ke la besto estos mi, kaj ke per rajdado sur dorso mia, li papigos al mi sian laboron. Ja konsentite ! Ambaŭmaniere li kontentigos min. Kvamkam estiel bugrito mi ankoraŭ ne estis spertulo, mi povis senti ĝisoste, ke estiel bugranto almenaŭ li ja spertis.

Alveninte en lia hejmo, la sekvantan monaton, ĉiu el ni ambaŭ ludis strangan rolon. Li, same kiel mi, afektis tutan forgeson de ĉio okazinta la pasintan fojon. Tamen mi senvestigis min, sed ne ĉiujn miajn vestojn mi formetis, konservante surpuge la kalsonon. Sedriko formetis nur sian ĉemizon, kaj konservis sian pantaloneton. Tiel komike, ni komencis nian aferon super la lavŝtono, babilante pri io ajn kaj la vetero dum la ŝampuado. Sed iom post iom, li emis froti ne nur mian hararon, kaj kuraĝige, mi sekvigis bonvene al mia  pugo la premmovojn de lia kokso. Fine, post envolvado de mia kapo per granda tualettuko, li lasis min surloke, tute blinda. Nu, mi eksekigis mian hararon ambaŭmane... ĝis kiam mi eksentis trian manon, kiu enŝteliĝis de malantaŭe en mian kalsonon, glitis suben laŭ la pugfaldo, survoje tiklis anusen, por fine kapti miajn ĉurovojn en freneziga kareso.
            Sob kaj for la kalsono…
            Dis la gamboj…
            Jam de minutoj li paŝtumis en mia ĝardeneto, kiam aŭdiĝis frapado ĉe la enirpordo. Sedriko restariĝis, kaj tra la ĉirkaŭkapa tualettuko, li flustris ĉe mia orelo :
-       Atendu momenton…
… aldonante promesplenan mordetkison sur mia ŝultro.

Mi atendis… Tra la dika teksaĵo mi aŭdis virajn voĉojn el la malproksima salono, kaj, iom poste, silenton. Ĉu vere silenton ? Ŝajne aŭdis mi flustradojn, paŝsusuradojn, pordknaretojn… Eĉ havis mi la strangan impreson, ke… iu gvatis min. Tiam mi konsciis, ke mi staris pugnude, kun la kojonoj prolange malsekaj kaj la kaco glorplene pendanta. Dum sekundoj mi ne sciis kion fari. La ideo, ke Sedriko povus kaŝe enkonduki iun, por ke tiu ĝuu la spektaklon de mia nudeco, flagris en mia kapo kiel nekredebla kaj samtempe kredebla, terura kaj samtempe baŭmiga ebleco. Ju pli mi provis aŭskulti, des pli la sango alfluis batbrue al miaj tempioj. Milda trabloveto pasis inter miaj gamboj, karesante miajn kojonharojn… Subite mi provis formeti de mia kapo la volvitan tualettukon. Sed tiom mallerte, tiom malfacile, ke kiam ĝi falis fine sur mian kokson, mi aŭdis tiam nur la bruan fermadon de la enirpordo, kaj la surplankan paŝadon de Sedriko, kiu revenis. 

Ĉiufoje, kvazaŭ rite, samis nia rendevuo. Post kuntrinkado, mi unue nudigis min por la subkrana ŝampuado. Plejofte, je tiu etapo, pro la korpaj tuŝoj neeviteblaj, okazis tikladojn, ridegojn, kacmalmoliĝon kaj sekve… fikadon.
Koncerne la hararan tondadon kaj aranĝon mem, Sedriko sidigis min ĉiam meze de la dormoĉambro, sur alta trinkeja sidilo. Tiumaniere li povis rondiri ĉirkaŭ mi, kaj krome je taŭga alteco. Aldonindas ke mi restis tute nuda dum la hararanĝo, ĉar fakte, li prizorgis ne nur mian kapan hararon, sed ankaŭ mian kacan, tio estas linda aranĝo de miaj pubharoj kaj laŭmoda razado de miaj kojonharoj.  

Iam, kiam li estis tiel finfleganta mian tutan generilon, frapado aŭdiĝis ĉe lia pordo. Fakte, tio sufiĉe ofte okazis, ĉar lia loĝejo, centre de la urbo, faciligis ĉiajn vizitojn. Feliĉe, la dormoĉambro troviĝis aliflanke de la enirejo, tial la vizitantojn mi neniam vidis, aŭ pli ĝuste, ili ne vidis min. Sed tiufoje, post momento, la voĉoj alproksimiĝis, ĝis la apuda kuirejo. Subite senatende, la pordo malfermiĝis, kaj Sedriko enirigis grizharan maljunulon kun knabo. Apenaŭ havis mi la tempon por kovri per tualettuko mian pubon.  
            Tute senĝene, kvazaŭ la situacio estus tute normala, Sedriko, kiu surhavis nuran kalsoneton, prezentis al mi la duopon.
            Mi jam diris dekomence, ke mi ŝategas la rigardojn de viroj al mia postaĵo. Sed, ĉifoje, mia postaĵo estis senkalsona, kaj mi, same kiel menaĝeria besto, tronis meze de la ĉambro. Dum kvazaŭ dumreve mi aŭdis Sedrikon, kiu klarigis babileme kaj ja senpudore al ili, ke li ĵus fortondis mian ĉurujan vilon kaj beligis mian pubhararon, mi ja sentis kvar okulojn celi scivoleme la tukan ŝirmileton, kaj provi vidi trae… la rezulton.
            Fakte, nur tiam mi komprenis la rilaton inter la maljunulo kaj ties « nepo », kiam tiu unua diris, ke « lia kara Vincento » ne ankoraŭ bezonas tian razadon, kaj krome, pro azia duondeveno, eble eĉ neniam bezonos. Li substrekis sian klarigon per malĉasta karespremo ĉe la subventro de la knabnjo. Tiu-ĉi, laŭ mi ne pli ol dekkvinjara, eble eĉ malpli, ridetis stultece kaj kisis la « avon ».
            El inter ambaŭ, kies rigardo tiam pli ĝenis min ? Ĉu la oldula, kiu ja montris seksavidon ? Ĉu la knaba, kies troa juneco kaj jama malĉasteco respegulis eble miajn proprajn ? Mi ne povus diri. Sed kiam Sedriko finparolante diris al mi :
-  Nu, Ĵeromo, bonvolu montri al Sinjoro M.
… ŝajnis al mi, ke la grundo malfermiĝis sub miaj piedoj kaj falis muroj sur min.
            Sed tempon mi ne havis, nek por fuĝi, nek por pripensi. Jam senaverte Sedriko formetis tire la tukon, senvualigante tiel mian tutan privatejon. Tiam mi ne plus aŭdacis rekaŝi permane la ilaron. Samtempe mi sentis ruĝan tajdon invadi miajn vangojn, kaj nerezisteblan, neelteneblan ŝveliĝon de mia pisilo, dum larmetoj de hontego alfluis okulranden.
            Kvankam mi ĵus antaŭe malplenigis ĝisfunde miajn testikojn, kial do mi ne kapablis obeigi mian fikilon ? Ĉu eblas, ke ni viroj havas du cerbojn, po unu en ĉiu kapo, kiuj funkcias tiel malsamcele ?
            Sed fakte, ĉar la spektaklo plaĉis ja videble al la ĉeestantoj, nura volupto iom post iom anstataŭis fine la honton. Pro la scivolaj petoj, mi lasis viziti obeeme la ceteron ankaŭ palpe, por certigi per fingra kareso far ĉiu, ke la razado tute ne raspigas la kojonhaŭton. Tute ne, eĉ subkojone. Ja glatas, ĝis la pugtruo, vi kontrolu Sinjoro…
            Ankaŭ Sedriko, tiel montrante subkomprenitan intimecon kun la oldulo, sobŝovis senpudore sian pugveston por montri « alian manieron aranĝi la pubharon », tio estas, liakaze, nura harstreko, kvazaŭ hitleraj lipharoj supre de longa nazego. Kvankam ŝvelanta, lia penisa nazo plu pendis planken, dum la mia senhelpe plu baŭmis plafonen.
            La oldulo tial proponis afable sian spertan manon estiel deĵoranto por deviga senŝarĝigo. Sed Sedriko puŝis ĝentile la jam laborantan manon.
-  Lin melki estas tasko mia, li diris.

Post tiu afero, dubo jam enŝteliĝis miakapen pri la senso de la frazo far Sedriko : « mi preferas esti pagata surdorse de l’ besto ».  

Sed plian fojon mi falis en lian kaptilon.
Tiufoje, li mem venigis min, proponante flegadon de mia vizaĝo per miksaĵo de argilo kaj plantoj, kaj samtempan zorgadon de la tuta korpo per esencaj oleoj. Bela programo, ĉu ne ? Kaj ĉar la someraj sunradioj ĵus sekigis iomete mian haŭton, mi ne povis malakcepti tian afablan proponon. Krome, li pli-malpli klarigis, ke li bezonas min por eksperimenti la aferon. Se mi tro junas, por doni jam mian korpon al Scienco, mi konsentas meti ĝin en la manojn de artistoj. Alidirite, mi ne malkuraĝigu la artistojn, des pli kiam ili estas amikemaj kaj servopretaj. Kaj se, por tion fari, mi fariĝu iel speco de kobajo, nu, konsentite, mi do kobaju.

Post duŝo, li kuŝigis min sur tablon, meze de la salono.
- La tablo de la kuirejo tro malgrandas, li klarigis.
            Kaj sternante tukon sur ĝin, li aldonis :
- Vi unue surventriĝu…
            La masaĝo estis vere agrabla kaj bonodora. Post longa knedado de mia dorso, liaj manoj kuris ĝis la piedoj, kaj de tie, per spertaj premoj, revenis flegi miajn gluteojn. Mi apenaŭ komencis reagi al la koksa premo kontraŭ la tablo, kiam : tok tok tok !
- Ho, ve ! Ne malfermu, mi petis…
            Sed Sedriko direktis sin tuj al la apuda koridoro. Enirantaj voĉoj aŭdiĝis de malantaŭ la nur puŝita pordo. Panikiĝo ! Urĝas trovi ion por kovri… Tro malfrue ! Dum mi relokis apogpreme mian ventron sur la malmoman tabulon de la tablo, mi spektis ŝtonmirege la eniron en la ĉambro de unu, du… tri oldaj viroj.
            Tri maljunuloj ĉirkaŭ la tablo, tio estas ses grizruzaj okuloj celante frandeme mian senŝirman postaĵon. Mi sentis min tiam, kvazaŭ mi estus manĝonta kokidaĵo daŭre fumanta en fornplado, kies femuraĵoj karnoriĉaj jam salivigas la ĉetabliĝantojn.
            Post rapida prezentado, mi pensis ke tiuj tri olduloj, el kiuj mi rekonis Sinjoron M., lasos nin trankvilaj. Tute ne ! Eĉ Vincento, la knabineca « nepo » fine alvenis malfrue, aldonante tuj siajn du avidajn okulsagetojn al mia pugfaldo.    
- Nu… Bonvolu senkulpigi min, diris Sedriko, sed mi komencis taskon, kiun nun mi devas fini.
… kaj li rakontis detale kaj teknike la kialon kaj la kielon, la aromon kaj la oleon, eĉ invitante la ĉeestantaron provi la silkecan kvaliton de mia ĵus flegita haŭto pere de longa kareso. Longa kareso de dikaj manoj maljunaj kaj kalaj, kiuj emis pigri ĉepuge por disigi ambaŭ gluteojn. Pli malpezaj fingroj interfemure kurantaj supren ĝis delikata tuŝeto ĉe kojonoj. Mi havis nenion por diri, tial mi diris nenion. Sed mi sentis ĉeventre, ke mia kaco tute ne intencis silenti…

            Kompreneble, ja tiam Sedriko postulis de mi surdorsiĝon. Aliflankiĝo, kaze de krespo en pato, ja tute normalus. Sed ĉifoje ne platas la patkuko. Ŝajne vermaĉo nestis en la pomo.
- Ne, ne tuj, mi diris…
- Kial, ne tuj ? Mi devas nun ŝmirflegi vian vizaĝon. Ek ! Surdorsen !
- Ne, mi ne povas, diris mi fine, ruĝiĝante ĝis la oreloj…
            La respondo eksplodis en ridegoj.
- Kvietiĝu, diris unu. Jam de multaj aliaj ni vidis la angilon, kaj ni vetu kaj esperu, ke pliajn ni ankoraŭ vidos.
- Jes, aldonis Sedriko, ne afektu prudemon. Des pli ke duono de la ĉeestantaro jam vidis vian jesueton.
            Lia voĉtono tiam forviŝis ĉiujn dubojn. La afero ja estis aranĝita. Tute verŝajne li pagigis por spektaklo, kies ĉefaĵo mi estas. Nu, tiel prezentite, tio fine ne ĝenas min. Sed mi volis tamen iel suferigi lin.
- Ne, mi ne volas, mi paŭtmienis.
            Fifine, ĉar li proponis, ke ankaŭ li mem senvestiĝu, kaj nur kiam mi vidis lin pugnuda, tiam mi konsentis montri al ĉiuj la kaŝitan flankon de Luno.

Dum la perargila ŝirmado de mia vizaĝo, Vincento, kvankam ne tre parolema, klarigis ke li mem spertas en masaĝoj, pro la tajlanda deveno de la patrino. Li do proponis senprokrastan elmontradon de sia arto, tio estos sur mia korpo.
            Tio videble ne plaĉis al Sedriko. Sed, ĉar la ĉeestantaro insistis persiste, li fine konsentis.
            Por ne riski makulojn sur la vestaĵoj, kaj por pli senĝene moviĝi, li unue formetis ĉion, krom blankan kalsoneton, kiu traŝtofe montris nedubeble, ke eĉ maldika aziananeto rajtas posedi taŭgan ilon.
            Piedojn, gambojn li majstre masaĝis, uzante subtile kaj manoj kaj brakoj en taktoplena miksaĵo de forto kaj mildeco. Poste, kiam Sedriko lasis la lokon ĉe mia kapo, li daŭrigis la aferon ĉe ŝultoj, brakoj kaj manoj, fleksante ĉiun fingron per delikata premo, kiu neatendite revekis mian ekdormantan penison pro volupto. Tial, kiam liaj varmaj manetoj fine atingis mian abdomenon, mia fikstango jam arkiĝis triumfe, kun kapo ĉe la umbiliko.
            Je ĉiu surventra rondmovo, liaj manoj devis puŝe pasi sub la arko, kiu respondis per ĝuplenaj tremetoj. Tiam videblis, ke je ĉiuj liaj movpremoj kontraŭ la tablo, lia plenŝvelanta glano multe streĉis la kalsonon, dum lia vizaĝo montris voluptan ekstazon. Pli kaj pli ekzalte li knedis min, ĝis kulmino kiam mi sentis varman maneton kaptpremi en forta skuo mian pafarkon, kiu senbride kraĉis sian kremon. Kiam finfine li ĉesigis sian melkadon kaj retropaŝis iomete, mi ja konstatis, pro ia larĝa makulo, ke ankaŭ li pafis. Enkalsonen.      
    

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire