plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

12.11.13

Kontraŭŝtelilo en kalsoneto.


- Pli proksime al la heĝo… Jes… Turnu ĝin ! Ne, aliflanken !...
          Niko paŝis al mi, iom kaŭboje pro la longa biciklado. Memcerte, li prenis de miaj manoj la enan parton de la tendo. Ĝin li glitigis surherbe.
- Tien ĉi, li diris. La enirejo heĝflanke kaj la kapo pli altaj ol la piedoj.
          Lia mieno aspektis multe tro serioza. Subite, li faligis sin sur la tendan ŝtofon, brakojn en kruco kaj ridon ĉe dentoj.
         
          Ĉu vi memoras Nikolaon ? Ne ? Do, vi relegu la ĉapitron « la ŝlosilringo ».
          Ĉu farite ? Nu, mi rakontos al vi, kio okazis la sekvantan someron post nia reamikiĝo.

          Deksepjaraj ni estis tiam. Kovis Niko projekton por la venonta somera feriado : kune foriri bicikle por tutsemajna tendumado. Mia patrino konsentis. Por ni ambaŭ, tio odoris ja aventure : kampado, kaj kuna libereco. Ĉu vi imagas ?
          La gepatroj de Niko tamen postulis, ke ni restadu ĉe iuj familianoj, farmbistoj en suda Bretonio, ne malproksime de maro kaj plaĝoj. Eblos tie tendumi sur kampo sekure kaj senpage, kaj aĉeti laŭdire bonan lakton kaj fromaĝon de la farmo.
          Fine alvenis, post du semajnoj da atendado kruele longaj, la feliĉa mateno de nia foriro. La suno ŝajne maltrafis la rendevuon, sed tio ne tro malplaĉis al ni, ĉar pli ol okdek kilometroj da biciklado atendis nin…

***  ***  ***  ***  ***  ***
         
          Nu… Ni ĵus alvenis, lacegaj kaj ebriaj pro senlima libereco, pro somera venteto kaj la tede longa rubando de la vojo. Krome, ankaŭ fieraj pro nia sukceso.
          La farmbieno estis malgranda kaj ege malnova, sed la gefarmistoj estis afablaj. Ili sendis nin iom malproksimen, sur kampon apud malnova garbejo furaĝoplena.
- Se pluvos, vi havos almenaŭ ŝirmejon, ili diris. Sed vi nepre ne fumu ene !
          Nek Niko, nek mi fumis. Krome, ni tute ne intencis loĝi en garbejo, ĉar tendumi ege antaŭgojigis nin !
          Inter rubusaj heĝoj, kies beroj apenaŭ ruĝiĝis, la mallarĝa herbejo deklivis ĝis arbareto, kie staris la kadukiĝanta fojnejo. Dekstraflanke, la kampara vojeto daŭre laŭiris malsupren por vanui en veproj, dum rojo alflanke lirlis inter avelarbustoj kaj sambukoj. Lekantoj kaj ranunkoloj alte levis siajn kapoj inter sovaĝaj gramineroj. Ŝajne nek bovoj nek ŝafoj de lontempe paŝtiĝis tie.
          Al ni la loko tuj plaĉis. Mi proponis munti nian tendon sub la ombro de unu el la pomarboj starantaj meze de la kampo.
- Be… ne, respondis Niko ridetante.
- Ne ?...
- Ĉu vi neniam priaŭdis la danĝeron de fulmotondro sub arboj, li miris ?   
          Mi agnosku, ke Nikolao estis pli sperta tendumanto ol mi. Tial mi lasis lin elektis la plej taŭgan lokon.
- Kuŝiĝu apud mi, li petis. Ni kontrolu, ĉu la grundo estas sufiĉe glata kaj horizontala…
          La teksaĵo de la ena tendo estis silkece milda. Resti honrizontale estis agrable ripoziga por niaj lacegaj dorsoj kaj pugoj.
- Nu… Escepte se vi preferas, ke mi ruliĝu sur vin dumnokte. Aŭ eĉ antaŭe.
          Niko turniĝis, kaj premis sian tutan korpon kontraŭ mian. Lia petola vizaĝo pendis tute proksime al mia nazo. Mi sentis ĉe mia femuro ion malmolan, kiu pensigis al mi, ke al Niko restis ankoraŭ iom da vigleco. Ion, kiu krome aŭguris mojosan postvesperan subtendiĝon.     

***  ***  ***  ***  ***

          Ekde la unua matenmanĝo ni ricevis vizitanton. Ĉu la farmista kuzo ? Tute ne ! Nek lia edzino…
          Bruno estis lia nomo. Trafe nomita estis tiu knabego, ĉar ja bruna li estis, harare same kiel haŭte. Kun lentugoj surnaze.    
          Li alvenis mopedveture, vestita de nigra mallonga ŝorto malnovmoda, kaj de ruĝa T-ĉemizo. Kvankam ni kredis lin pli juna ol ni, tamen li jam aĝis dek naŭ. Fakte, ĉion pri li ni baldaŭ sciis, ĉar tuj li montris sin ege babilema. Li perdis siajn gepatrojn bebaĝe en trafikakcidento, kaj de tiam loĝis ĉe sia avino. Li laboris kiel kultivista tagulo, kaj ne ŝatis lernejon.
          Pri nia alveno li eksciis dekomence, dank’al la farmista kuzo, kiu kelkfoje dungas lin. Ege scivolema, li deziris koni ĉion pri ni. Sed ludaĉe, ni preferis moŝtadi en rolo de sekretemaj urbanoj, rilate tian kamparan krudulon iom naivan. Tio des pli spronis lian sciavidon, kaj eĉ eble vekis dubojn koncerne nin. Ekzemple, ekvidante antaŭ nia tendo libron de Niko, li demandis :
- Kies ?
- De ambaŭ, mensogis Niko.
- Mi malŝatas legadon, li arogis. Taŭgas nur por inoj… Aŭ por gejaĉoj !
          Ĉiaokaze, jam vespere li revenis. Kun bieroj. Tutan pakon. Mi provis paroligi lin pri knabinoj. Niko ridetis kaŝe. Sed Bruno ĉiufoje kaj lerte evitis la temon, devojirante senescepte al fiŝkaptado, ĉasado, bredado kaj… al ni. De kiam ni amikiĝis ? Kial ni amikiĝis ? Kion kutime ni kunfaradas, kaj kion ni kunfaris ĝuste hodiaŭ ? Kaj kiel ?…
          Niaj tro svagaj respondoj tute ne kontentigis lin. Tial, fine, iom koleriĝanta kontraŭ ni, li foriris kun ŝajna bedaŭro.
- Kunfiku bone, li ĵetis ! 

***  ***  ***  ***  ***
         
          Lian konsilon ni plenumis. Senretene.
          Mi agnosku, ke Niko kaj mi plene akordiĝis, amike kaj sekse. Tamen nur tiele. Neniel ni enamiĝis unu la alian, kaj tio garantiis la firmecon de nia rilato. Mi ŝatis lian haŭton, lian bugrindan pugon. Li ŝategis miajn karesojn kaj mian rajdindan poreon. Jen, ĉio en ordo ! Kaj se necese, ni ambaŭ havis ion por ŝtopi la faŭkon de klaĉemuloj. Ili venu. Unuope aŭ multope… Se indas ili, kompreneble…
          Bruno revenis, neatendite je kikerike frua mateno. Senaverte kaj senĝene, li malzipis la tendon kaj eniris, blekante :
- Ek gliridoj ! Vekiĝu ! Elsakiĝu, alttajdas !
          Agrabla malsatveka odoro de ĵusbakitaj bulkoj trafis niajn naztruojn, dum ni ŝovis nian taŭzitan kapon el niaj dormosakoj. Plurale la dormosakoj, jes ja, po unu por ĉiu.
- Jen kafo ! aldonis Bruno, montrante termoson. Ellitiĝu tuj !
          Niko eksidis, montrante sian nudan bruston. Sed nenion pli. Nu… mi sufiĉe konas lin por scii, ke tutprobable, li havis la saman problemon kiel mian : surventran rigidecon vekiĝotempan.
- Ĉu senpiĵame vi dormas ? miris Bruno.
          Ŝajne por li, tio estis ververa nekredeblaĵo…
- Jam sufiĉe varmas en dormosako, respondis mi en oscedo, streĉante samtempe mian tutan korpon.     
          Klinante sin antaŭen, Niko provis atingi plej diskrete sian kalsonon, kiu kuŝis niapiede, en la fatraso de niaj vestaĵoj, ĉe la enirejo de la tendo. Tie, kie kaŭris ankaŭ Bruno. Tiam, ĉu pro la ekvido de niaj subvestaĵoj, ĉu pro nia sinteno, precipe tiu de Niko, kiu tenis firme sian dormosakon ĉebruste dum li kliniĝis, ŝajnas ke Bruno ekkomprenis la situacion. Li saltis subite sur Nikon kaj tuj ektiklis lin.
- Ek ! Elsakiĝu, elsakiĝu tujtuje !
          Kvankam malalta, la bubego montriĝis vigle forta. Tial Niko ja malfacile baraktis kontraŭ armeo da fingroj avidaj, kiuj knedis, premis, tiris kaj subŝoviĝis malice. Liaj fortoj baldaŭ elĉerpiĝis. Li ne plu kapablis alfronti samtempe la manon tiklantan, kaj la alian, tirantan la kovraĵon, kiu preskaŭ jam nudigis sian ventron. Li provis la strategion enfermiĝi en sia dormosako, kaptante enen kaj firme la tenilon de la zipa movpeco. Sed Bruno tiradis, tiregis. Videble, la fortreso ne rezistos longtempe. Decidante eniri la batalon mi enkalsoniĝis, kaj elsaltis por helpi mian kamaradon.
          Tuj kiam mi ekpalpis Brunon subripe, kiel buĉonta porkido li blekadis. Vermumante, li turnis sin defende fronte al mi. Niko profitis la okazon por eliri, kaj kaptis liajn brakojn de malantaŭe. Pro sufokiĝo, Bruno perdis baldaŭ sian tutan forton, kaj dum mi ŝovis miajn fingrojn sub lian subĉemizon, nur mole li baraktis kaj ĝemis obtuzajn konfuzaĵojn.
          Niko kapsignis al mi, celante la ŝvelaĵon, kiu substreĉis la nigran ŝorton.
          Sed kiam mi ektrotigis miajn fingrojn al la faŭkantaj krurumoj, kie balkonis ronda kojonujo de helruĝa kalsoneto, Bruno, je sovaĝa muĝo subite liberis sin, kaj saltis ranlerte ekster la tendon.
- Nu ! Matenmanĝen !

***  ***  ***  ***  ***

          Post kafumado ni proponis al Bruno, ke li sekvu nin mopede ĝis la marbordo, kie Niko kaj mi planis surplaĝiĝon kaj banadon. Li respondis, ke ambaŭ li ne ŝatas. Sed iom da bedaŭro transaŭdiĝis de lia voĉo. Fakte, liaj ĉiutagaj taskoj atendis lin en la najbaraj farmoj.
          Rea surseliĝo vekis la doloron de niaj kompatindaj sidvangoj, kiuj apenaŭ havis tempon por ripozi. Sed post kelkaj kilometroj, ĉio ja glatis…Dank’ al Niko, kiu jam feriis tiuregione kun siaj gepatroj, ni malkovris malgrandan strandon en kreketo. Ni sternis nian bantukon piede de rokoza klifa angulo. Tie, ŝirmite de ies ajn okuloj, Niko inicis min al nudismo.
          Kia plezuro senti la kareson de sunradia varmo sur sia pughaŭto, sperti liberan ŝvebadon de siaj kojonoj en mara ondaro, ĝui refreŝigan bloveton tra pubharoj. Dum Niko dormetis kun libro surkape, mi okuladis lian glutean kurbon, belan, eĉ perfektan dezirvekan linion el mielkolora alabastro. Spasme, laŭ takto de marondoj, sango alfluis miakacen. Kreskis mia asparago kaj kurbiĝis umbiliken. Volupto alttajdis en mia menso.
- Jen masto sur la plaĝo, mi flustris en la orelon de Niko.
          Duondorme, li turnis sian mustelan nazon al mi.
- Masto ? Ĉu ?...
          Per petola okulsigno, mi direktis senparole lian rigardon al mia laborpreta levbumo. La frandemulo vigliĝis tuj kaj lekis siajn lipojn, rampis senprokraste, kaj gluteme enbuŝigis sian suĉindaĵon.
          Mi lasis min fali surdorsen kaj disentendis la krurojn. Jeŝ, jeŝ, Niko estas ja lerta midzanto ! Per lipoj kaj langopinto, li kapablas lifti vin paradizen. Salivo fluis sur miajn ĉurovojn. Brave, delikate, sed tamen diligente, ludante sakŝalmon samspertule kiel virtuoza kiltportanto, li pafigis min finale varman plenbuŝon da maskla kremo. Dum li viŝis siajn lipojn, malantaŭ li mi ekvidis silueton inter la rokegoj. Viro gvatis nin, mezaĝulo ŝajne kontentigita, kiu signis ke ni trankviliĝu. Kompreninte ke nia porna spektaklo finiĝis, li salutis nin danke kaj malaperis for.
          Ni multe ridadis !...     

***  ***  ***  ***  ***

          Vespere, Bruno ne venis. Tio ja mirigis nin ! Tial, kun certeco ni atendis lin la morgaŭan matenon. Kun kalsono surpuge. Batalopretaj. Sed vane !... nur la taglumo vekis nin.
          Pro vetero nuba, anstataŭ plaĝumi ni decidis bicikladi laŭlonge de la marbordo, tra fiŝkaptistaj havenetoj kaj megalitkampoj. Ĉu vi jam vidis megalitkampojn ? Nu, la vido de tiom da starantaj ŝtonegoj, kvazaŭ falusoj vicigitaj de pratempoj, ŝajne stimulis mian fantasmemon. Tial, kiam iom poste, meze de sovaĝa pinarabaro sekvante Nikon en la senluma koridoro mallarĝa de dolmeno mi ŝovis fingron, por ne perdi lin, trans la elastaĵo de lia ŝortzono, tiam mi sentis nereteneblan deziregon esplori pli, kaj palpadi aliflanken. Niko turnis sin al mi, dum komuniiĝe mi surgenuiĝis por engluti religie lian kukumon. Ĝissuke.
          La spektaklon tamen neniu ĉifoje ĉeestis. Krom eble la animoj voluptavidaj de la iamaj prahistoriaj konstruintoj, aŭ tiuj de la ge- kaj gej-amantoj, kiuj viciĝis tra jarmiloj en tiu (kac)inga galerio.
          Reveninte « hejmen », sur nia kampadejo, ni preparis vespermanĝaĵon. Sed videble, ni ambaŭ iel ĉagreniĝis.
- Ĉu li malamikiĝis, laŭ vi?
- Laŭ mi ? Li probable ne scias kiun cerbon obei, respondis Nikolaon magistrotone.
- Ĉu dekstran, ĉu maldekstran ?
Li ridegis, fiera pro sia ŝerco.
- Ĉiu viro havas du cerbojn : unu en kapo, unu en kalsono !…

***  ***  ***  ***  ***

          Bruno probable ne intencis reveni, sed tute hazarde ni retrovis lin. Li riparis kampan palisaron vojflanke. Kiam ni alvenis proksime, li ŝajnigis indiferantecon, kvazaŭ li neniel konis nin.  
- Nu, gojo mia, ĉu vi paŭtas ?
- Ne, ne… Nur multe tro da laboro, li balbutis.
- Do… Ĉu tamen vi venos ĉi vespere ? Ni aĉetos friskajn bierojn el la vilaĝa ĉiovendejo.
- Ĉu ?
          Larĝa rideto radiis sur lia vizaĝo. Denove.   
- Ne rifuzeblas bona biero kun amikoj, li konkludis.     

          Li alvenis sufiĉe frue, kiam ni apenaŭ finmanĝis. Ni partigis kun li la deserton : kremaĵon kaj biskvitojn.
          Ankoraŭfoje, li montriĝis ege scivolema pri ni. Ekzemple, ege interesis lin, kion ni faris dum la lastaj du tagoj.
- Ĉu vi ne preferus scii, kion ni faris dum la du lastaj noktoj ? Kiu bugris la alian ? Ne ?...
          Bruno ruĝiĝis. Rigardante sian ŝuojn li murmuris :
- Via pugo vias…
          Niko daŭrigis laŭ la sama petola tono :
- Fakte ni iris plaĝen. Sed ne iun ajn plaĝon. Ni iris al la nudista plaĝo.
- Ba ! Mi ne kredas vin ! li rikanis…
- Nu, ĉu vi ne scias, ke tia plaĝo ekzistas ne malproksime ?
- Jes ja, mi aŭdis pri ĝi. Sed mi ne kredas, ke tien vi iris.
- Vi ne kredas ? Bone ! Ĵero, montru vian pugon. Vi vidos, amiketo mia, ke la sunradioj kolorigis lian blankan postaĵeton de kuniklo.
          Fakte li pravis. Tutposttagmeza sunumado lasis ja spurojn sur miaj sidvangoj.
          La zonon de mia kalsono mi sobtiris antaŭ la nazo de Bruno.  
- Tuŝado pagendas, mi ŝercis.
- Jen pugo, kiu emociegis Holivudon, emfazis Nikolao, dum dancpaŝe li malkaŝis grandan parton de lia luna rideto kuprokolora.   
- Mi ne kredas, ripetadis li…
- Vi ne kredas ? Laŭ vi, kie bruniĝis nia pughaŭto ? Ĉu en cidrokeloj ? 
- Kial ne kompari kun vian ? mi proponis malicete.
          Mi faligis lin surdorsen, sed tuj defendoprete li buliĝis, same kiel erinaco.
- Vi kviraĉoj ! li sputis.
          Per perfidaj tikladoj, ni fine sukcesis fortiri sian subĉemizon. Kaj tio multe ridegis nin, ĉar lia subvesta haŭto montriĝis preskaŭ tia blanka, kia lia T-ĉemizo. Fakte, brustnuda, ŝajnis ke li ankoraŭ surhavis sian T-ĉemizon, pro diferenco de haŭtkoloro ĉe kolo kaj brakoj.
- Jen sunbrunigo perfekte agrikultura, mokis Niko.
          Sed la sarkasmo ridigis eĉ Brunon, tro kontenta, ke ni ne plu alsturmis liajn restantajn vestaĵojn kaj ties enhavon.
          Nian (duon)-mensogon pri naturista plaĝo li finfine ekkredis. Sciavide kaj envie, la tutan vesperon li pridemandis nin, dum ni improvizis fantaziajn respondojn, kiuj nutris kontentige lian fantasmon.
- Akompanu nin morgaŭ, vi ja vidos, mi proponis, eĉ forgesante, ke fakte fabelumis ni.  
- Jes, venu kun ni, insistis Niko. Sed vi jam konu la paspermisilon : for la kaĝo de via birdeto !       
  
***  ***  ***  ***  ***

          Fakte, li venis… Ĉu vi miras ?
          Li venis matene kiam ni ankoraŭ matenmanĝis.
- Nu… Ĉu vi pretas ellasi vian birdon subsune ?
          Bruno ridetis, sed malvole.
- Mi devas labori, li diris. Tasko ne atendas !
- Ĉu neniam vi ripozas ?
- Jes ja, sed ĵaŭde, neniam.
- Tamen postmorgaŭ ni estos for, gojo mia. Ni rehejmeniru…
- Ĉu jam ? Do feliĉe, ke mi venis por inviti vin por kunmanĝi rostaĵojn ĉi-vespere. Konsentite ?
          Niko rigardis nin demande.
- Konsentite, mi diris. Bierojn ni kunportos.  

          Kvankam ni revenis frue de nia plaĝumado, Bruno jam atendis nin, tajlore sidanta antaŭ nia tendo. Kaj kiel ĉiufoje, liaj femuroj dise malfermitaj lasis preterpasi ĉekrurume rondaĵon enkalsonan. Verdan kalsonon.
- Ĉu ni iru, li proponis, kvazaŭ ordone ?        
- Kien ?
- Vi nur sekvu, li respondis.
          Lin ni sekvis, aŭ pli ĝuste, tenante ambaŭflanke la glacikofron ligitan sur la pakaĵportilo de lia mopedo, ni sagis bicikle sur serpumantaj vojetoj. Sesrada transportilo kun trikapa frenezularo ! Post kilometroj da ralio tra pinarbaroj, ni alvenis ĉe riverbordo, apud kadukaj konstruaĵoj.
          Bruno vizitigis nin :
- Antaŭ du jaroj estis kajakklubo tie ĉi. Homoj svarmis tiam, sed nun, neniu plu venas.
- Tamen, mi diris, ĉu la rivero estas sufiĉe granda por kajaki ?
- Tio ne estas vera rivero, korektis Bruno, ĉar ĝi ne havas fonton.
- Vi rakontas stultaĵojn. Ĝian fluon oni ja vidas !
- Jes ja ! Sed temas pri la mara alfluo.
          Ni malsupreniris sur larĝa betona deklivo. Sabla strandeto laŭis la akvon maldekstre. La tutan aliflankan bordon kaŝis alta kanaro. Ni demetis la ŝuojn por enpaŝi la varmetan fluon.
- Ĉu vere estas sala akvo, mi miris ?
- Duone sala, jeŝ. Longa marbrako tia, kvazaŭ rivero, oni nomiĝas rio ĉi tie.
- Se mi bone komprenis, de tie la kajakantoj remis al la maro, ĉu ne ?
- Trafe ! Pli precize, en la golfon.
- Nu, kial la klubo fermiĝis ?
- Tion, mi ne scias. Pro problemo de normoj, verŝajne.
          Birdoblekoj aŭdiĝis el la flustranta kanaro. La kvieteco de la loko ravis nin.
- Bone, diris Bruno, ĉu ni preparos la manĝon ?
          Ni prenis de la mopedo la glacikofron, portis ĝin apud rostilon el brikoj starantan borde de la strando. Bruno eligis el liaj pendsakoj lignokarbon kaj… bierojn.
- Ankaŭ ni portis bierojn, diris Niko, tirante botelpakon el pendsako de mia biciklo !
- Nu, bone ! Hodiaŭ estas feeeeeesto ! kriegis Bruno, saltante kiel rabia kanguruo.
- Kion vi volas festi, demandis mi ?
- Ĉu ni bezonu kialon, amikoj ? Ni festu ĉar ni festu ! Tutsimple ! Kaj unue, ni tintingu la botelojn kaj drinku !
          Bruno ŝiris la pakon kaj tiris tri botelojn, kiujn li disdonis. Sed kiam ni senkapsuligis ilin, ŝaŭmo ŝprucis sur nin ĉiuflanken. Ni jelpis, ni ridegis, ni provis enbuŝigi la nereteneblan fluon, sed ve ! Plene malsekaj ni estis…
- Fek ! Stultuloj ni estas ! Tro skuitaj estas la bieroj, ridis Niko.
- Same kiel niaj pugoj !
- Sed viaj pugoj ne surŝprucigas ŝercis Bruno…
- Putin’ ! Povas okazi, mi replikis !
          Ĉiaokaze, ĉu pro varmo, ĉu pro stinkaj vestoj, fortrinkinte po du botelojn, ni retroviĝis en nura kalsono. Tiel ni konstatis, ke la verda kalsoneto de Bruno fakte havis blankan zonon.
-  Iru akven dum mi purigas la kradon kaj preparas la fajron, li proponis.
- Sekaj estas niaj kalsonoj, respondis Niko, ilin ni ne malsekiĝu !
- Ba ! Laŭdire vi estas nudistoj, ĉu ne ? Vi iru ! Neniu venos ĉiflanken je tiu ĉi horo !  
- Nu, jeŝ ! Sed… ni atendos vin, sin defendis Niko.
          Fakte, ni ne volis lasi lin prepari sen nia helpo…
          Pro alumetoj biere baptitaj, nur malfacile ni ekbruligis la sekajn branĉetojn sub la karbo. Sed fine, la bona odoro de rostanta viando gajekscitis niajn nazojn kaj vekis nian apetiton.
          Post du aŭ tri pliaj bieroj, nu… pretis kolbasoj kaj budenoj. Ili pretis enŝoviĝi inter niaj lipoj. Kaj vi jam antaŭvidas la komentojn, ĉu ne ? La budeno precipe, dank’al sia nigra brila haŭto, enkapigis en nia menso la faman temon de nigrulaj kacegoj. Kaj Niko, kiu neniam perdas okazon por spici la aferon, rakontis, ke la nigruloj laŭdire renkontitaj sur la naturista plaĝo, havis pendaĵojn almenaŭ duoble pli longajn, ol la blankulajn. Do… ne nura legendo ! Tion mi devis atesti plej serioze kiel eble.  
          Kiam postfestene plenis niaj ventroj, Bruno denove ekpikis nin. Fakte, li daŭre mokis pro la fakto, ke ni ne baniĝis pugnude en la mara brako.
- Bordel’ ! Mensoguloj ! Ja nuraj fanfaronuloj vi estas, li rikanis. Sur naturista plaĝo vi eble neniam estis ! Pri tio, nun mi dubas...
          Ve, tro daŭris la sarkasmoj… Kaj tro ĉiam estas tro, ĉu ne ? Tial Niko iam ekpaŭtis. Li diris nenion sed direktis sin al niaj bicikloj. Li revenis post momento, tenante en manoj malfermitan biciklan kontraŭŝtelilon el kablo. Bruno ne vidis lin reveni. Li sidis flanke de la betona deklivo, ridante, iom ebria, kun biero enmane. Kiam Niko staris ĉe lia dorso, li signis al mi, fingron surbuŝe, kaj gestis ke mi alproksimiĝu kaj kaptu Brunon. Mi ne komprenis, kion li planis, sed tamen, obeeme mi alpaŝis lin. Tiu ĉi levis la kapon kaj demandis min per idiota rigardo. Kiam li levis fine la manon por reenbuŝigi sian bieron, tiam mi kaptis liajn brakojn kaj premis. La bierbotelo falis el lia mano. Instinkte li levis sian postaĵon por repreni ĝin, sed tempon li ne havis, ĉar subite, de malantaŭe, Niko tiris la elastaĵon de lia kalsoneta zono kaj enirigis trae ekstremaĵon de la kabla kontraŭŝtelilo. Pro surprizo Bruno refalis surpuge, provis barakti kaj liberigi siajn brakojn, jelpante :
- Fek’ ! Vi bugruloj !...
            Dume, levante feran rigon pendantan ĉe flanko de la betona deklivo, ĝuste sub la sidloko de Bruno, Niko pasigis enen la alian ekstremaĵon de la kontraŭŝtelilo kaj hop ! …fermis ĝin.
- Gruntu nun tiom laŭte, kiom vi volas, li mokis ! Koncerne nin, ni feste drinkos je via sano, ĉu ne, Ĵero ?   
          Fakte, Bruno ja gruntadis. Kvankam iomete « laca », li rapide konsciis, ke, de nun, se stariĝi ankoraŭ eblis, tio estis nur lasante la kalsoneton sur la genuoj, je la alteco de la ringo. Tial, plu sidante, li cerbumis, provante solvi la nesolveblan problemon !
-  Vin konsolu, mi diris ! Vi estas bonŝanculo : neeblas ŝteli nun vian belan kalsoneton !...
          Ni sidis sursablen, fronte al la kompatinda mokata mokinto.
- Ĉu plaĉus al vi iom naĝadi, demandis Niko ?
- Kial ne ? Des pli, ke ni konas iun, kiu prizorgos ĝentile niajn pugvestojn, mi substrekis.
          Post lerta elkalsoniĝo, ni ambaŭ kovris la kapon de Bruno per niaj ŝtofaj demetitaĵoj.  
          Aĥ ! Dia putin’ ! Mi certigas al vi, naĝado kaclibere en duona mallumo, sub ruĝa ĉielo  sunsubira, en la kvietaj akvoj de tiu stranga marbrako, tio estis ja ege fantazia. Des pli ke bieroj kaj nia ĵusa ŝerco tenis nin en gajega humoro…
          Kiam ni revenis (pri tio ni eĉ ne pensis), Bruno jam vestis sin. Fakte, li profitis de nia foriro kaj de noktiĝo por sin liberiĝi. Sed tamen, li devis lasi sian kalsoneton ŝlosita al la ringo. Nu, la vido de tiu verda kalsoneto katenita same kiel boato al tiu ringo ege ridigis nin, kaj senrankore, ridigis ankaŭ sian posedanton. Mi ja proponis lasi ĝin surloke, kiel memoraĵon de niaj petolaĵoj, sed al Bruno la ideo ne plaĉis. Krome, Niko ne konsentis forlasi sian biciklan kontraŭŝtelilon. Do, post ceremonia liberigo, Bruno ŝovis ĝin sur sian kapon, kiel trofean kaskon, kaj ni veturis tendumejen, bojigante ĉiujn hundojn tra la kampara nokto.               
 
***  ***  ***  ***  ***

          Bedaŭrinde, ne daŭras bona tempo !... Tial alvenis la lasta vespero. Morgaŭ ni estos for, kaj ni ankoraŭ ne sciis, ĉu geumas nia kamparuleto, aŭ ĉu li preferus gejumi.
          Nur post vespermanĝo li aperis. Kun bieroj… Por ne morozigi pli nian lastan kuneston, ni alpaŝis la plej gajajn temojn, interalie paroligi Brunon pri liaj flirtaj-fikaj rilatoj kun la tieaj knabinoj. Nu… fanfaronadoj kaj konfuzaĵoj instigis nin hoktiri plu la fiŝon, sed tiu ĉi drivis ja lerte, kaj ni parolis finfine pri… feriadoj.   
          La temo montriĝis tamen fruktodona. Fakte, Bruno neniam vojaĝis, kaj kompreneble, ankaŭ neniam tendumis. Tial, sincere bonkoraj, ni ĝentile, eĉ amikeme, invitis lin kundormi tiun lastan nokton en nia tendo.  Li hezitis…
- Mi ne havas dormosakon.
- Ne gravas. Eblas malzipi kaj malfaldi niajn. Unu sube kaj unu supre ja sufiĉos por ni tri. Des pli ke ne malvarmas !
- Be… Mi ne havas piĵamon.
- Vi fajfu pri piĵamo, bordel’ !
          Iom poste :
- Fek ! Mia avino certe maltrankviliĝos…
          Finfine li foriris, promesante tuj reveni. Tion ni tute ne kredis, kaj ni bedaŭris jam lian foriron. Malprave. Ĉar li ja revenis. Kun piĵamo.
          Kiam venis la tempo de enlitiĝo, Niko kaj mi aranĝis la dormosakojn, senvestiĝis krom de kalsono, kaj kuŝiĝante, lasis inter ni spacon por nia gasto. Tiu ĉi dume alivestis sin ekstere, antaŭ ol eniri en striita nokta kostumo, pri kiu, pro nura bonkoreco, mi preferas ne klaĉi.

***  ***  ***  ***  ***

          Nu, sciavidaj vi estas nun pri la cetero, ĉu ne ?
          Fakte, solene ni ĵuris prisilenti la okazintaĵojn. Amikon ni ne emas perfidi.
          Tamen, alproksimiĝu ! Pli proksimen ! Ankoraŭ pli ! Sekreton, vi ja scias, oni diras nur mallaŭte, kaj pounue… 
          Do, aŭskultu : Ĝis malfrue nia triopo ripozis. Jam dealte ludis la sunradioj sur la pelmelo de la tenda enirejo. Tie kuŝis kun tri ŝuparoj du kalsonoj, unu striita piĵamo kaj… unu kalsoneto. Flava. Kun blanka zono.



Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire