plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

8.12.14

Karpo.

Mapo-portreto de Ed Fairburn, brita artisto.



                Post kunverkado de poemoj kun brazila poeto ( bedaŭrinde de li ĉesigita ), mi havas nun la plezuron prezenti al vi tekston de iu, kiun ni nomos Boriso, kun kiu mi ankaŭ daŭre kunlaboras pri teksto multe pli longa.
            Temas ĉifoje pri nefinita rakonto, kiun ni kune rearanĝis. La aŭtoro ne deziris ĝin finverki, eĉ proponante, ke mi mem tion faru.
            Tamen, ĉar la temo kaj la etoso de la rakonto ja malsamas la miajn, tiel ke mi eĉ hezitis ĝin publikigi sur la blogo, mi transdonas la inviton al kiu ĝin bonvolos kapti !...
            Se ne, ankaŭ eblas lasi ĝin malfermitan, kaj plu vivi laŭ ĉies imago…  
            Jen la rakonto.

Karpo demetis sian kamizolon. Tiom varmis ĉi-posttagmeze ! Li plu vagadis sencele, kiel kutime, inter la ŝtonegoj de la marbordo, grimpe pasante de unu plaĝeto al la alia. La greka insuleto estis jam preskaŭ senhoma, des pli tiun foran flankon de  kreka marbordo, kiun neniu krom li vizitadas. La maljunaj loĝantoj certe ne kuraĝas ĝisen paŝi. Nur lontanajn ŝipojn li kelkfoje ekvidis, ĉu de fiŝkaptistoj, ĉu de turistoj. Tute sola kore de naturo li estis.
            Ankaŭ pro tio li iomete enuis. Ne vere, sed tamen ja iomete. De jaroj li venis tien trapasi kelkajn semajnojn dum la longdaŭraj somerferioj. Unue pro peto de siaj gepatroj, poste pro sia propra plezuro, sed ĉefe por plaĉi al la fratino de lia avino, kiu ame gastigas lin. Tamen, eĉ por solema kaj revema knabo kiel Karpo, ju pli la jaroj pasis, des pli li sopiris pri kunludantoj samaĝaj, kaj plie, ekde ĉi-jare, ankaŭ pri Lalita, samklasanino kiu ekobsedetis sian pensojn…   
            Li eksidis sur la sablon. Antaŭ li, la kvieta, tro kvieta maro. Aĥ, se eblus, se Dio farus ke elondiĝus bela sireno… Tiomfoje li revadis pri tio. Margutoj fluantaj ĉe la mamoj… Kisadoj salgustaj, dum liaj manoj sekvas karese la longan hararon ĝis la kokso… Karpo sentis subite, ke lia revado efikis ne nur enmense. Lia kalsoneto malloziĝis malkomforte. Ekstarinte, li demetis sian pantaloneton, kaj kuris enmaren por malvarmigi la enaĵon kalsonetan.
            Karpo neniam surhavis banveston, sed nur kutiman ĉiutagan subveston. Kiam li eliris el maro, lia malhelblua kalsoneto el katuno fariĝis iomete peza pro akvo, kaj emis gliti malsupren. Perambaŭmane li firme kaj pudore tenis ĝin. Kvankam tutcerte neniu krom li ĉeestis, neniel li havus eĉ la ideon bani sin tutnude. Eĉ por ĝin vringi momenton li ne demetus sian kalsoneton, tiel montrante al la nuraj sunradioj sian laktkoloran pugeton. Sian intiman ĝardeneton li konservis ĉaste por la belulino de siaj plej sekretaj revoj.
            Li ĵetis surŝultren siajn vestaĵojn kaj daŭrigis la promenadon. Lia sekiĝanta kalsoneto algluiĝis nun ĉepuge, dum aliflanke, la kotona teksaĵo lasis montri ĉiupaŝe belan formon de dancanta pisilo. Irante tra mallarĝa pasejo inter rokegoj, li aŭdis brueton super sia kapo, sed li ekvidis nenion. Nur kiam li eliris el la pasejo, laŭta voĉo sonoris :
- Kalimera* !
            … kaj sin turnante, li vidis tuj junulon flavharan, kiu salutis lin permane de la supro de la rokego. La ulo ĝoje ridetis. Lin vestis nura laŭmoda pantaloneto ruĝa, kaj li tenis pilketon subbrake. Sed apenaŭ havis Karpo tempon por respondi la saluton, la pilklundanto turnis sin flanken kaj kriis fremdlingve direkte al la surplaĝaj rokoj. Du kapoj tiam aperis de malantaŭe. Du pliaj junuloj ekstaris. Ambaŭ surhavis nur banveston sur bela mielkolora haŭto. Unu, ŝajne la plej aĝa, havis tute razitan kapon. La alia, la plej malalta kaj malfortika, proksimume samstatura kiel Karpo, havis taŭzitan nigran hararon kaj kvazaŭ ĉinajn okuletojn.
            La triopo ariĝis senprokraste ĉirkaŭ Karpo por amikege saluti lin per manpremoj kaj per ŝultropremoj. Karpo tute ne kutimis je tiaj tuŝumadoj. Krome, li tute ne komprenis la lingvon laŭtege interparolatan. Tamen, post mallonga tempo, li sukcesis kompreni, ke rusoj ili estas. Perfingre ili montris la jakton, kies poupo vidiĝis malantaŭ malfora insuleto, kej per kiu ili alvenis. Li komprenis, ke ili ĝojegis trovi kvaran ludanton por surstranda pilkado.
            Verdire, Karpo ne sciis, ĉu tiu neatendita renkontiĝo plezurigis lin aŭ ne. Tiuj fremdaj junuloj ne nur estis tro palpemaj por li, sed ili ankaŭ estis almenaŭ 20-, 25-jaraj, iomete tro oldaj por 17-jarulo kiel li. Tio sufiĉe timetegis lin por tuja amikiĝo. Krome, ili verŝajne apartenis al tute alia klaso ol lian por tiel vojaĝi jakte kaj vesti sin per luksaj sportvestoj. Li mem sentis sin ridinde ekstermoda en loza subvesto. Sed kiel li aŭdacus rifuzi la inviton ? De sia malseka kalsoneto li tiris kaj nodis la zonon por ĝin ne perdi, fine sekvis la knabaron en la marondojn kaj partoprenis la ludadon.   
            Tiun longdaŭran sporttempon li tute ne bedaŭris. La junuloj montriĝis entute afablaj kaj amuziĝemaj. Eĉ se ili afektis nekomprenon, kiam plurfoje li provis klarigi, ke li ne scipovas naĝi. Eĉ se ili ankaŭ ridegis kaj mokis lin, kiam li plurfoje preskaŭ perdis sian pugujon pro tro vigla salto el akvo. Tiuokaze, ĉiam estis unu el ili, kiu geste kaj seriozmiene instigis lin al formeto de tiu netaŭga kotonaĵo. Dum la ceteraj ridegis, ĉiufoje li ruĝiĝis. Sed finfine, ne ! Li ne bedaŭris la posttagmezon. Sidantaj sursable, ili provis, sed sensukcese, interparoli en la angla. Boris estis la malplej juna, la brovnigra senharulo. La blondulo nomiĝis Pjotr, kaj Juri la plej juna, kun migdalformaj okuletoj. 
            Sed ju pli plezurige, des pli rapide flugas la tempo. Karpo baldaŭ konsciis, ke baldaŭ li adiaŭu la novajn amikojn. Enmanigante siajn kamizolon kaj pantaloneton, li ekprovis klarigi al la gaja triopo, ke li rehejmeniru. Tiam unuanime ili tuj ekstaris kaj nete montris al li, ke ili tute ne konsentas. Nepre li iru kun ili surjakten  por kuna trinkado ! Rifuzi li ne rajtis. Nur horduonon, klarigis Juri montrante sian brakhorloĝon. Boris prenis de lia mano la vestojn, kiujn li faldis kaj resursabligis. Dume Pjotr eligis el sako orsimilan poŝtelefonon kaj alparolis iun, montrante samtempe al Karpo la malforan insuleton, kies helgrizaj rokegoj nun tute kaŝis la blankan ŝipon.
            Ties hulo baldaŭ reaperis. La basvoĉa zumado de ĝia motoro aŭdiĝis dum ĝi alproksimiĝis malrapide. Kiam ĝi estis kelkajn metrodekojn for, ĝi takis flanken, kaj tiam maljuna viro vidiĝis.
- Onklo Vas’, klarigis Juri kun malbona angla akĉento. Karpo tamen komprenis.
            Sed io alia maltranviligis Karpon. La jakto ne plu moviĝis kaj Onklo Vas’ mansvingis al ili.
- Mi ne kapablos iri, mi ne scipovas naĝi, li balbutis.
            Pjotr kaj Juri ŝajne legis panikiĝon sur lia vizaĝo. El sub la plaĝosakoj ili tiris surfotabuletojn. Danke al ili, iliajn sakojn ili transportis surplaĝen. Ankaŭ per unu el ili, ili veturigos lin jakten, geste klarigis Boris. 
            Ankoraŭ ĉifoje, Karpo ne aŭdacis rifuzi la inviton. Eblas, ke li eĉ ne havis tempon por pripensi la aferon. Li ektimis nur kiam li estis kuŝanta sur la surftabulo, meze de la ondoj, puŝata de Boris kaj Pjotr. Juri sekvis kun la alia tabulo, kiu portis la sakojn. Li ektimis, jes, eble pro la maro, sed precipe ĉar li ekkonsciis tiam, ke li estis portata al l’ nekonatejo, al mondo tute fremda en kiu li neniel kapablos regi la situacion. Samtempe, ŝovflustris lia menso enkapen, ke sur tia jakto tutverŝajne ĉeestas ne nur junuloj, sed ankaŭ junulinoj certe belaj kaj nemulte vestitaj. Tio gajekcitis lin sufiĉe, por ke de knabo timema li iĝu knabo jam pli aventurema. Ion tamen li ne ŝatis. Dum li sternis senpove sur la tabulo, Boris plurfoje frapetis lian pugon. Kiel bizare ! Ĉu rusa kutimo kuraĝiga ?
            Kiom longdaŭra ŝajnis al li tiu stranga veturado ! Krome, ju pli li alproksimiĝis, des pli li bedaŭris sian obeemon. Des pli, jes ! Ĉar la surŝipiĝo prezentiĝis vere terura. Kompatinda Karpo, protime ŝtoniĝanta. Li baldaŭ ekkredis, ke sireno li ja trafos, sed funde de l’ maro. Boris fine baskuligis lin interbrake, kaj Onklo Vas’ kaptis unu el liaj manoj. Dum Boris puŝis supren lian pugon, Onklo Vas’ sukcese krampis la pugujon kaj forte tiris, ĝis li rulfalis sur la ferdekon.
            Post forta frotado pere de granda plaĝotuko, post laŭtaj kunridegoj, la tuta afero rapide forgesiĝis. Tamen, post kiam ĉiuj lasis lin surloke kaj malaperis, nova zorgo traflugis lian konscion : kiamaniere li revenos surteren ? Ĉu same ? Plie, lia kalsoneto estis preskaŭ fuŝita, ŝirita. Tial, li nepre konservu ĉetalie la grandan tukon. Des pli se alvenus surfedeken la atendanta belunilaro…
            Sed nun, li estis tute sola sur la poŭpa planko. Post tempo, li aŭdis la bruon de la motoro, kaj vidis la grizajn klifojn de la insulo malproksimiĝi, dum la jakto veturis altmaren.
- Sendube ili veturas min al la haveno, li pensis. Sed mi lasis miajn vestaĵojn sur la plaĝo. Ho… Tutcerte ili pruntedonos al mi pantaloneton.
            La insula marbordo tamen pli kaj pli malaperis ĉe horizonto…   

            Li atendis. Kio farendas ? Viziti la ŝipon, aliri la aliajn, li ne aŭdacis. Post longegaj minutoj, Boris fine reaperis. Karpo tuj vidis, ke li estas ebria. Enmane li tenis botelon da brando, da vodko tutcerte. Krome, liaj okuloj brilis iom freneze. Li unumane premis lian brakon, kaj per la alia, li tuj provis trinkigi Karpon, enbuŝigante perforte la botelkolon. Karpo neniam trinkis alkoholon. Nu, kompreneble, se iu belulino proponus tintigi kun li glason da ĉampano, li ja konsentus. Sed tiamaniere ! Ĉifoje, li trovis en si kuraĝon por nete rifuzi. Li provis eskapi. Sed Boris forte retenis lin. Brando disfluis en lian nazon, en lian gorĝon. Malebligi la drinkadon kaj samtempe manteni firme la zonon de sia kalsoneto, li ne povis. Li tusadis, li kraĉis. Boris fine liberigis lin. Perunumane tenante sin al la pavezo (duamane li plu tenis sian kalsoneton) li preskaŭ vomis enmaren. En kian frenezejon li enfalis ?
            Apenaŭ li rekonsciiĝis, li sentis manon ĉeŝultre. Aĥ… Pjotr staris antaŭ li, kun mieno ridetanta. Sed… ankaŭ li prezentis al li botelon da vodko. Reciproki ridete li provis, dum perkape li montris sian nekonsenton. Tiam tuj streĉiĝis la vizaĝo de la knabo. Onklo Vas’, kies ĉeesto Karpo ekvidis, subite tondre parolis. Espero fulmis en la menso de Karpo.
- Almenaŭ li helpos min, li esperis.
            Onklo Vas’ eksidis sur lignan flankobenkon, kaj… manfrapis siajn femurojn. Post kapsigno al Pjotr kaj Boris, ambaŭ alpaŝis Karpon, ridaĉante. Ili kaptis lin, trenis lin, kaj trude klinigis lin sur la genuojn de Onklo Vas’  . Forta mano tiam kaptis lian brakon, tiun pere de kiu li tenis la kalsoneton. Pro doloro, li tuj cedis.
- Kiel vekiĝi, fuĝi for de tia koŝmaro ? li ploris enmense.
            Vigla dika mano tiam forŝiris lian vestaĵeton. Tion li ne povis kredi. Lia pugo je ĉies rigardo… Li provis liberiĝi. Tuja brakdoloro ĉesigis la senesperan baraktadon. Sekvis batado. Pugbatado. Oni pugbatis lin, kvazaŭ li estus bubaĉo malobeema ! Forte, dolore, humilige ! Post ĉiu bato, dum li sentis la ekflamiĝon de sia pughaŭto, li ankaŭ aŭdis la ridegojn de la tuta ĉeestantaro. Lia kaco, kiu svinge pendis inter la femuroj de Onklo Vas’, tiam ekrigidiĝis. Tion li tute ne volis, sed tio terure kaj senkontrole okazis. Li ne plu kapablis mastri sian larmojn.

* « Saluton » en la greka.

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire