plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

15.4.15

Tiaj aferoj.




         La endormiĝo malfruis, kaj mi delektiĝis pro la rivelo. Mi povus timi pri tio, antaŭtimi ontan malhonoron, senti honton. Sed ne. De ĝi mi male eltiris nenomeblan kontentecon, eĉ fierecon. Mi estis tiam dekkvinjara, kiam en ĵus pasinta posttagmezo, en kelo de la domego, meze de odoroj de ŝimo kaj de kata pisaĵo, min trafis miraĵo. Maksimo kaj mi descendis ege atenteme en la subetaĝon, profitante la dorman tempon, tio estas la someraj siestoj, kiam neniu prudentulo sin riskas ekster la loĝejoj, kies ŝutroj estis zorge fermitaj por konservi iom el la matena malvarmo. Ni, knaboj, emis kuniĝi, kia ajn estis la vetero. La julia monato ekzilis plejparton el la anoj de nia knabaro al malproksimaj avinaj domoj, ĉar la familioj loĝantaj en la domegaro havis diversajn regionajn originojn. La tria horo estis la tempo kiam la sunradioj likvigis nin ; ni eĉ ne emis treniĝi ĝis la plaĝo de l’ Saliso, kiun nun prisetlis parizanoj kun akra akĉento, nordfrancanoj kun botelpakoj da bieroj, rughaŭtaj germanoj, kaj ĉiuj ceteraj, la alilokanoj, la fremduloj. En la senhoma korto, solaj, nenifaraj, ni unue trovis azilon en la « meza koridoro », nia kutima ĉefkvartiro. Maksimo proponis, ke ni descendu kelen por masturbiĝi, kaj mi opiniis, ke tio estis agrabla maniero forbagateli la tempon. Ne samkiel kutime tio okazis, kiam estante pli multnombraj, niaj kunaj ŝovumadoj estis ludoj, en kiu ĉiu el ni faris sian afereton silenteme, zorga kaj ĝoja samtempe, ekrigardante oblikve al la taĉmenteton, komparante la kacojn laŭ longeco, formo : sekreta kunveno de maturiĝantaj knaboj. Kelkaj, malpli timemaj, ŝovis sian pantalonon ĝisŝuen, kaj aliaj, malpli impertinentaj, nur aperigis la kacon tra la brageta aperturo. Jen amuzega distraĵo, kiun mi plezure praktikis, des pli ke miaj kamaradoj taksis « dika » mian fikilon, kaj ke mia ĉuro estis la plej abunda de la tuta kunularo. Tiun faradon regis nevortigita regularo. Tiel, ni nepre ne tuŝu la kamaradojn, ĉar gejaĉoj ni ne estis. Nur iafoje, mi diris « ni amuziĝu, ulĉjoj ! », kaj mi frotis mian fikilon ĉe la lanuga kaj glata pugo de Francisko. Mi ŝatis, sed tion prisilentis. La aliaj ridegis : « li estas ŝovonta sian ilon enpugen, atentu ! ». Kaj Francisko ridegis eĉ pli laŭte, ĉar li sentis sin protektita. Li diris « Peĉ ! Tio certe doloras », kaj mi disiĝis de li por daŭrigi la ludadon, kun injektilo ankoraŭ pli rigida. Ĉurado venis ĉi-foje eĉ pli rapide ol kutime.
         Tiufoje, okazis tute malsame. Mi diris unue : «duope, estos malpli plaĉa », sed tamen mi pensis, tremetante, ke estos finfine ne malpli plezura. Tiel ni retroviĝis, kun pantalono ĉe genuoj, en kela angulo de kie ni povus forfuĝi se oldulo alvenus, kaj tio ankaŭ ŝajne kontribuis al la volupto. Mi komencis permanadi rapide, kiel farite je dekkvinjaraĝo, kiam Maksimo firme lokis sian manon sur mia brako por haltigi min, dirante obtuzvoĉe :
- Ne hastu, tempon ni havas. 
         Kvazaŭ tion li jam faris, aŭ ripetis plurfoje enkape antaŭ ol la okazo prezentiĝos, liaj gestoj estis precizaj kaj ellaboritaj.
- Alproksimiĝu kaj premu vin ĉe min, li flustris.
         Mia korpo, mia koro, mia menso, mia vivo ekŝanceliĝis, kiam li brakumis mian tajlon, tiel ke niaj seksoj kuniĝis. Samtempe, li kisis min, enŝovante sian langon en mian buŝon. Mi tuj komprenis, ke mi devis turni la mian ĉirkaŭ la lango de mia kamarado, kaj ĉio ekturniĝadis laŭ la ritmo de tiu obscena kisado. Forgesitaj estis malkomforto, la putraj odoroj, la ĉirkaŭa malpurego… Post momento, ĉar li sentis ke mi tuj eksplodos, mia kunulo puŝis min milde malantaŭen.
         Tuje kaj samtempe, ni ambaŭ ĉuris kiel neniam antaŭe.
         Kiam ni resupreniris, Maksimo diris, ke ni devus trovi lokon pli trankvilan por la venonta okazo, kaj por ludi alimaniere. Je la elvoko de tiu ebleco, mi tuj ekprancis, sed bedaŭrinde estis tempo por « fari mian pianludon », kiel diris mia patrino. Tamen, mi ja ŝatus ĉion rekomenci. Tuj. Mi tiam konsciis pri mia gejeco, kaj mi kredas ke tiun momenton mi memoros dum mia tuta vivo.   
         Morgaŭ, mi pensis, la sonorilpremo de Maksimo ekstarigos min, panikos min interne : ĉu tio, kion ni faris kune, vidiĝas sur ni ? Ĉu mia patrino malkovros en mi la spurojn de la okazintaĵoj ? Ĉu ŝi ekvidos tiun emocion, tiun konfuzon, kiam mi frontos tiun maliculon ? Mi mem ja vidos la diboĉeman rigardon de mia komplico, kaj lian kaŝeman manieron pasadi la langon surlipe, kvazaŭ dirante al mi « kiel ĝuinda tio estis, ĉu ne ? Ni baldaŭ rekomencos, ĉu konsentite ? » Fakte ne, ĉar ŝi havas pri « tiaj aferoj » nur svagan ideon. Tio ne ekzistas, tie, tute proksime al ŝi. Tio koncernas nur fremdulojn, senkredulaĉojn, marsanojn. Neniel ŝia filo kulpus pri tia abomenaĵo. Kaj daŭre la deziro rekomenci plu sturmis min.

Elfrancigite de teksto verkita far Silvano Mangana el la franclingva blogo Gay Cultes (2015). Kun la afabla kaj amika permeso de la aŭtoro.   

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire