plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

5.5.15

El « Prinokta rakonto » far Colm Tóibín.




Mi ĵus eklegas la francan tradukon de tiu verko, « The story of the night » pri anglodevena knabo en la Argentino de la generaloj, kaj ne kapablis prokrasti la plezuron tuj esperantigi por vi fragmenton…

 
         La duan tagon, Pako venigis min sur la korton, malantaŭ la farmaj konstruaĵoj, kaj de tie trakampe ĝis loko, kie jam kuniĝis pluraj knaboj. Ili aĝis dekkvar aŭ dekkvin, kelkaj eĉ malpli. Iuj estis ege brunhaŭtaj. Ili ariĝis en du teamojn por futballudi sur vakeja aero. Pako elektis min por ke mi ludu en lia teamo. Mi ne klarigis, ke en mia lernejo, sporto ne estis deviga, tial mi preferis rehejmeniri frue posttagmeze. Krome, taŭgajn ŝuojn mi ne havis.
         Ili tre baldaŭ ekkomprenis, ke la teamo mi kapablis nur balasti. Multokaze, mi provis takli ludanton de la kontraŭa teamo, sed li ĉirkaŭiris min senĝene, kaj mi restis surloke, kun pendantaj brakoj. Ankaŭ kelkokaze mi kuradis por rekuperi la pilkon, min demandante kiudirekten mi ŝotu, sed tuj, iu deprenis ĝin de mi. Kverelo ekokazis inter du ludantoj ; mi observis ties forton kaj batalemon, sed ne alproksimiĝis. Mi deziris nur la finon de l’ matĉo. Apenaŭ mi partoprenis, tamen jam mi varmis kaj ŝvitis. Tiam mi ekkonsciis, ke ĉar neniu zorgis pri la matĉo-daŭro, tial ili ludos ĝis elĉerpiĝo.
         Poste ni ekkuŝis sur la molan herbaron. Kvankam printempo finiĝis, tamen la aero ankoraŭ frisketis. Kelkaj ekstaris por hejmeniri, aliaj daŭre ŝotis enpilken. Fine ni malsupreniris al la rivero, trairante kvar aŭ kvin kampojn. Iu knabo, pli fortika ol la aliaj, kaj de kelkaj jaroj malpli juna ol mi, klarigis ke la patroj de ĉiuj laboras en la farmbieno, unu el la plej grandaj de la tuta regiono, milojn kaj milojn da hektaroj vasta. La posedanto ofte superflugis helikoptere sian bienon. Li proprietis ĉiujn domojn, li proprietis eĉ la lernejon, kaj ĉion kontrolis.
         Ĉe la rivero, iuj formetis siajn ŝuojn kaj ŝtrumpetojn por vadadi en akvo, sed ĝi estis tro malvarma por mi. Ilin mi rigardis, sidante sur herbo. Post kelkaj tagoj, ĉar sunis, mi revenis tien kun Juano, la fortika knabo, kaj kun du pliaj knaboj kun kiuj mi pilkludis. Ni pasigis longan tempon, surŝprucigante unu la alian, antaŭ ol iri tra kampoj ĝis grandega garbejo el ligno. Jen tie, tio komenciĝis, kvazaŭ lude. Kaj krome, eble pro miaj blondaj haroj kaj efelidoj, tiel ke ili scivole volis vidi, kiel mi aspektas senveste. Tio unue ĝenis min, mi malkonsentis. Mi deziris rehejmeniri. Mi promesis nenion rakonti pri kio ili faras en la garbejo. Juano petis, ke mi restu, ĉio estas en ordo, li diris, tion ili kutimas fari sufiĉe ofte.
         La du aliaj estis junaj, dolĉhaŭtaj, ĵus puberaj. Vigloplenajn kaj muskulozajn korpojn ili havis, sed al mi ili ne plaĉis. Eĉ tiuaĝe, mi jam havis preferojn. Estis antaŭdecidite, ke ni samtempe senvestiĝos, sed la du knaboj estis ja malpli rapidaj, tiel ke Juano kaj mi retroviĝis en kalsono, dum ili ankoraŭ malnodigis siajn ŝuojn. Mi daŭre ne sukcesis fari tion, kaj plu staris, rigardante ilin. Unu el ne surhavis kalsonon, tial unue li nude aperis. Viavice diris al mi Juano, sed mi eĉ ne moviĝetis. La alia knabo ŝovis malsupren sian kalsonon, li iom erektiĝis. Ni faru tion samtempe, diris Juano. Je la tria : unu, du, tri. Li havis kalsonon el blanka katuno, kiu lasis videbla lian prancadon. Li mallevis ĝin, sed mi ne moviĝis. Lia sekso estis eĉ pli dika ol mi supozis, ankaŭ pli longa, kun admirinda glano ĉe la ekstremo. Lin riagrdante, mi komprenis, ke mi ne havas alian eblecon : mi mallevis mian ŝorton, kaj tiam, ĉiuj triope rigardis, alproksimiĝis, tuŝis miajn pubharojn kaj kuspis mian prepucion.
         Mi metis manon ĉe la pugon de Juano, mi sentis sian forton. Mi ŝovis miajn manojn inter liaj kruroj kaj palpis liajn kojonojn. Sed mi sciis, ke mi estu ne tro atentema pri li. Unu el la knaboj ekmasturbis min. Kvankam mi ne tro komprenis kion li celas, tamen mi lasis lin daŭrigi. Mi metis manon sur la kacon de Juano, karesis la malmolan kaj glatan haŭton de lia ventro. Subite, mi ekĉuris. Mi ne komprenis, kio okazas. Mi fermis la okulojn, ĉirkaŭpremis Juanon perbrake kaj ekkuŝis ĉe lin. Unu el la knaboj estis tro juna por tio ĉi, sed la alia kaj Juano ekmasturbiĝis febrile. Kiam ili ĉuris, mi jam komencis revestiĝi.     
         La morgaŭon post la engarbeja okazaĵo, mi provis retrovi Juanon, sed li ne montriĝis, kaj mi ne sciis, kie li loĝas. Prie mi ne volis pridemandi miajn kuzojn. La postmorgaŭon, mi renkontis lin sur kampo. Li portis handbalan pilketon enmane. Ni ludis iomete, kaj ni malsupreniris ĝis la rivero, kie ni interparoladis, sidante sur seka herbo. Li diris, ke li baldaŭ forlasos la lernejon, kaj probable eklaboros en la farmbieno. Unue, lia tasko estos arigi la brutaron. Li ŝatus lerni stiradon de kamionoj. Mi parolis pri Bonaero kaj pri mia angla lernejo. Li petis ke mi diru, kiamaniere diriĝis diversaĵojn en la angla. Miaj klarigoj igis lin smajli. Kiam ni ekstaris por hejmeniri, mi demandis, ĉu ni povus kuniri garbejen. Li ŝajne estis mirigita, kaj demandis, kion mi intencis prie. Mi ne sciis, kion respondi, sed paŝante, mi rememorigis al li, kion ni faris tie antaŭ du tagoj, kaj li respondis, ke iam ni reiros tien. Mi kredis, ke nia renkonto, la promenado al la rivero, ludo kaj konversacio estis nur antaŭtrakado prepare al vizito al garbejo.
         La postan tagon, kiam mi paŝis laŭ la rivero kun mia kuzo Pedro, mi ekvidis Juanon kune kun unu el la knaboj, kiuj ĉeestis en la garbejo. Ni eksidis por babiladi kun ili, ĝis kiam Pedro volis foriri. Mi diris mian deziron plu resti, kaj ekde kiam Pedro malaperis, tuj mi komprenis, ke ili iros al la garbejo. Ni aliris ĝin, sed sen antaŭdiri la kialon. Tiufoje, ni ne senvestiĝis, sed nur ŝovis nian pantalonon. Mi ŝajnigis intereson al la alia knabo, sed ja sciis, ke baldaŭ mi povos turni min al Juano. Li levis sian ĉemizon por lasi nin ludi kun siaj kaco kaj ĉurovoj. Mi glitigis mian manon laŭ lia korpo, kaŝante mian vizaĝon ĉe lia kolo. Mi proksimigis miajn lipojn al liaj, sed li deturnis la kapon. Mi aliris la alian knabon, denove iris al Juano, sed li ne konsentis, ke mi tuŝu lian korpon. Kaj kiam mi proponis, ke ni kune kuŝiĝu, li ne konsentis. Li diris, ke mi kondutas gejaĉe. Ni revenis tra la kampoj senparole.
         Mi fine komprenis la regulojn. Li bezonis la ĉeeston de iu alia, sed nek de unu el miaj kuzoj, nek de pli aĝa knabo. Mi rajtis nek apogi min ĉe li, nek kuŝi ĉe li, nek aspekti tro ameme. Li ja ŝatis miajn tuŝadojn, kaj preferis min el inter ĉiuj, kvankam prie ni neniam parolis, eĉ alude.
           

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire