plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

23.7.15

Tiel estis… (unua parto)




Mi renkontis Marcelo-n ĉe amikoj antaŭ kelkaj monatoj. Li estas gaja viro sepdekdujara. Dum la vespermanĝo, li multe rakontis pri la samseksema vivo dum la sesdekaj jaroj, kiam li estis juna. Mi parolis al li pri mia blogo. Kvankam Marcelo tute ne scipovas paroli Esperanton, nek uzi komputilon, ni baldaŭ aranĝis rendevuon, por ke liaj spertoj kaj rakontoj de tiu iama tempo ne perdiĝu. Ni unue aranĝis kune tekston en la franca, kiun mi poste esperantigis.
Jen la unua parto.
  
         Jen miaj unuaj spertoj en gejlando. Temas pri rakontoj el tute alia epoko, epoko kiam la vorto « geja » eĉ ne ekzistis… Tio estis meze de la sesdekaj jaroj.
         Mi estis jam adolekanto, kiam mia patro vendis sian farmon por esti dungita de granda uzino. La tuta familio translokiĝis tiam en domon de la ĉirkaŭurbo, grandan modernan domon, en kiu mi havis eĉ mian propran dormoĉambron ! Baldaŭ, ankaŭ mia patrino trovis laborpostenon. Fakte, nia vivo multe ŝanĝiĝis. Nu… Ĉefe la mia !
         En la kvartalo mi baldaŭ renkontis multajn knabojn samaĝajn. Krome, ne nur multajn, sed ankaŭ kun tute alia menso. Ĉar tiam, estis grandega mensa diferenco inter kamparanoj kaj urbanoj. En la kamparo, ĉiu konis kaj gvatis la aliajn. Male en urbo, eĉ en ĉirkaŭurbo, regis anonimeco, ja komforta anonimeco !
         Mi agnosku ke, eble pro kamparana kutimo, miaj gepatroj lasis min multe pli libera ol estis la plejparto el miaj kamaradoj. Des pli, ke ili tute ne kontrolis miajn lernejajn hejmtaskojn. Ĉu vi imagas ? Alia tempo, alia moro !... Tial, mi povis senbride vagadi post la lernejotempo, kun aŭ sen mia hundo. Ĝis malfrue vespere.
         Mia kvartalo, tiam, estis tute malsama, kompare kun kio ĝi estas nuntempe. En la sesdekoj, ĝi ankoraŭ estis kamparo, en kiu kreskis grupe-dise, kvazaŭ fungoj, aroj da novaj domoj konstruitaj de laboristaj familioj. Domoj kun ĝardenoj, pli-mapli dense starantaj laŭlonge de strateta reto. Tie mi promenigis vespere mian hundon. Tiu ĉi estis bonega kialo por vagadi longan tempon eksterdome.
         Fakte, du aferoj kunigas facile la homojn : fumado kaj hundoj. Dank’ al mia hundo, mi baldaŭ renkontis aliajn junulojn, kiu same kiel mi forpromenis surtrate sian vesperan enuon.
- Belas via hundo ! Kiel ĝi nomiĝas ?
         La knabo estis ja pli maljuna ol mi. Eble dudekjara. Sed tio ne ĝenis min. Ni kunpaŝadis ĝis herboza vakejo, forlasitaj kampoj konstruotaj.
- Ĉu cigaredon ?
         Tiam, ĉirkaŭ mi, ĉiuj fumis brunan tabakon, memrolumitan aŭ ne. Sed al mi li prezentis paketon da usonaj cigaredoj el blonda tabako. Kiel rifuzi ? Nu, tiamaniere mi komencis tutan vivon de dependa fumanto. Kaj post kelkaj vesperoj, mi eĉ ekfumis harhavajn cigarojn, kaŭrante malantaŭ arbo kun kalsoneto sub la genuoj.
         Nu, tiel okazis, ke sen ia ajn suspekto de miaj gepatroj, longaj promenadoj kun mia hundo, ĝis malfrue vespere, fariĝis kutimo. Somere, sed ankaŭ printempe, aŭtune, kaj eĉ vintre. La nura limo estis, ke mi rehejmeniru antaŭ ol miaj gepatroj enlitiĝos. Laŭ la sezono, tio povis esti ĉirkaŭ la naŭa kaj duono vintre, kaj preskaŭ noktomeze dum somero.   
         Iam, somere, mi revenis hejmen post ruliĝado sur seka herbejo kune kun juna plumbisto, kies kalsoneto kaj pugo estis multe pli blankaj ol liaj manoj, kiam mia hundo postkuris katon ĝis malantaŭ ĝardena heĝo. Mi alvokis ĝin, sed li ne revenis. Tial mi fine eniris la ĝardenon. Tie troviĝis en malhelo malgranda domo, kiun mi ĉirkaŭiris. Ĉe unu flanko, fenestro perŝutre duonfermita lumigis la aleeton. Plumpaŝe mi antaŭeniris. Dormoĉambron mi ekvidis, flaviĝintan murpaperon kun dissemitaj florornamaĵetoj, malhelan ŝrankon, seĝon vestoplenan. Plia paŝo aperigis skribotablon, breton da libroj. Malgraŭ la lumo, neniu vidiĝis. Pluen iri mi ne aŭdacis. Mi jam intencis foriri, kiam ombro de pordo subite projekciiĝis sur la muro. Junulo eniris. Referminte la pordon, li streĉiĝis kaj brue ocedis. Li estis brunhaŭta knabo, agrablaspekta, proksimume dekokjara. Li staris, ŝajne heziteme, antaŭ la skribotablo. Li tute ne atentis pri la fenetro, kaj tio trankviligis min. Li iris kaj revenis tra la ĉambro, portante iam vestojn, aliiam librojn kaj paperojn. Kaj fine li malaperis flanke de la nevidebla angulo. Post momento, mi kuraĝis fari plian paŝon, spite al mia timo pro la lumo. La knabego staris antaŭ lito, dorsnuda, kaj jam demetis sian pantalonon. Starante sur unu piedo, li demetis poste unu post la alia siajn ŝtrumpetojn. Li surhavis lozan blankan kalsoneton. Mi min demandis, ĉu li demetos ĝin, kiam, bruege kurante sur la gruzo, mia hundo alvenis. La knabo levis la kapon direkte al la fenestro. Mi forfuĝis. Hejmen.
         Tiu okazaĵo trotis en mia kapo dum la sekvantaj tagoj. Preskaŭ senĉese mi revidis la knabon demetonta sian kalsoneton. La ebleco ŝteli la intimecon de aliaj knaboj ege konfuzis min kaj samtempe allogis min kiel malpermesita frukto. Ĉu reeniri la ĝardenon ? Ekscito kaj timo torture distiris min. Krome, kiamaniere mi povus agi diskrete kun mia hundo ? Tiu hundo, kiu estis la preteksto de miaj malfruaj promenadoj, estis samtempe obstaklo al mia perfekta libero. Mi bolis interne.
         Apenaŭ unu semajno poste, mi rehejmeniris pli frue ol kutime. Mia patro jam enlitiĝis. Ankaŭ miaj junaj gefratoj, kompreneble. Nur mia patrino plu laboris en la kuirejo. Mi trinkis mian ĉiuvesperan bovlon da lakto kaj iris en mian dormoĉambron. Kuŝante en mia lito, la bildoj revenis enkapen. Ili krome ekefikis en mia pijampantalono, kien mi ŝovis manon por libere loki mian horloĝmontrilon ĝuste je tagmezo. Tamen, fine, mi ne longtempe emis strangoli la nanon. Mi subite ellitiĝis, revestis min, malfermis atenteme senbrue la fenestron, kaj saltis en la malhelon de la ĝardeno.
         Ĉar fakte, kion mi riskis ? Neniam miaj gepatroj eniris mian dormoĉambron, mian ejaĉon, kiel nomis ĝin mia patrino. Puŝante la kradon de la ĝardeno al la strato, la varmeta aero de la nokto ŝajne havis ĉifoje spican parfumon nekutiman, tio tutcerte estis la odoro de plena libero. Mi iris rekte al la strato, kie mi vidis tiun knabon en lia dormoĉambro. La tuta vojo estis senhoma. Mi enŝteliĝis malantaŭ la heĝo, kaj plumpaŝe antaŭeniris. Febla lumo heligis la fenestron. Mi koro bategis. Neniu vidiĝis. Mi ŝovis mian kapon por rigardi maldekstren en la ĉambro, litoflanken. La junulo kuŝis en striita pijamo sur sia lito. Li legis je la lumo de murlampeto. Longtempe mi restis, kvazaŭ hipnotigita de tiu interna kaj sekreta scenejo. Kiom da tempo ? Mi ne scias. Sed iam, la knabo metis manon en sian pijamon, kaj tiu mano ŝajne pli kaj pli ne restis senmova. Mia gorĝo sekiĝis. Post tempeto, li lasis sian libron malfermita sur la brusto por akceli la skuadon. Ĝis subite, tirinte naztukon de sub la kapkuseno, li levis la pugon por ŝovi surgenuen la pijamon. Naztuko surventre, li solumis diligente kaj impete. Li skuis, skuis sian asparagon, ĝis fine li sin arkigis sur la lito. Ne estis dubo pri kio okazanta. Li viŝis poste sian ventron, kaj eĉ la libron, kiu plu kuŝis sur lia brusto. Ankaŭ mi sputis mian semon surgruzen.        

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire