plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

21.3.18

Kvartalaj knabiĉoj : unua parto : du fratoj.


Reeldonado de unu el miaj malnovaj rakontoj en nova "iĉa" versio.  

En la ĉirkaŭurba domega kvartalo, kie mi loĝis, kaj kie mi ankaŭ kreskis kaj trivis la fundojn de miaj knabiĉaj pantalonetoj, troviĝis kelkaj bubiĉegoj, de mi pli-malpli konataj, kiujn mi tiam ja kuŝigus mialiten, se tio eblus…

La unuaj, pri kiuj mi tuj pensas, revigis min lontempe kaj volupte, kaj pli ol unufoje donis al mi la okazon kraĉigi en soleco mian draketon.

La patriĉo estis la gardisto de la sportejo, sed kvankam la du fratiĉoj montriĝis ege sportemaj, ili preferis ja plejofte futballudi kun samaĝaj bubiĉaĉoj sur forlasitaj kampoj, nemalkroksimaj vakejoj, kiuj daŭre kaj vepriĝante atendis iaman konstruadon. Aspekte, ambaŭ fratiĉoj ne povis malagnoski la patriĉon kaj preskaŭ similis ĝemelojn, sed Aleksandro, la pli aĝa, pli alta kaj fortika, krome estis laŭ mi la pli linda. Lia haŭto, kiun li malavare malkaŝis, ŝajnis ore bruna, kaj reliefigis ĉiujn movojn de liaj longa korpo de sovaĝa besto. Sed sub dense taŭzita malhela hararo, liaj gagatnigraj okuloj flagris orere, kaj kune kun la lascivaj lipoj, donis al liaj trajtoj la impreson de lojala bonkoreco.

Kvamkam mi estis tute ne pilkludema, tamen kelkfoje mi venis por spekti la matĉon. Ĉu la matĉon ? Nu…, ne vere. Unue ĉar plejofte, pro manko da ludantoj, ili ne povis matĉludi, sed nur ŝotadis golejen. Due ĉar ne la ludon mi ŝatis, sed prefere la ludantojn. Krome, Aleksandro, kiel nekontestebla ĉefo kaj longmembra feliso (longmembra ja ĉiukaze !) preskaŭ ĉiam rolis golule. Tial mi elektis la plej bonan (kvankam danĝeran) lokon, kaj sidiĝis malantaŭ la golejo, de kie mi ĝuis la spektaklon : nuda dorso, elstara pugo en nigra ŝorto… Aleksandro saltetis, kaŭris, bojis, kraĉis, ŝvitis, kaj multege trinkadis el akvobotelo. Nu, kiu multe trinkas, tiu ofte… urinas. Tion senmodere li faris, fronte al mi, senpudore. Dum li tenis sian imponmezuran kacon, li skrapis siajn ĉurovojn kaj komentis la ludon. Ankaŭ lia fratiĉo, Marko, profitis ofte la paŭzon por malplenigi samvice kaj same senĝene la vezikon. Mia rigardo flirtis kolibre de la ŝvitantaj mienoj al la pisantaj penisoj. Poste, kvazaŭ sinkrone, ili svingis la Mikejon, antaŭ ol reloki ĝin en sian lulejon.

Bedaŭrinde, se okulumi mi rajtis, priludi neeblis, ĉar ambaŭ fratiĉoj tute ne montris emon al samseksamo. Male, knabinoj vekis ĉiujn iliajn dezirojn en ŝajna reciproko.

Iam, somere, mi vagis fikocele en la apudkvartala kamparo, kiam mi ekvidis Markon en la ombra ŝirmejo de bosketo. Li piĉlekis knabinon, kaj je ĉiu frandzada movo, sub lia nuda pugo, kiel frapilo de preĝeja sonorilo pendolis interfemure mirinda klabo, kiu ja konfirmis tion, kio eblis antaŭsupozi jam pro la mezuro de l’ dormanta ilo… 

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire